امروز: سه شنبه، 20 آذر 1397

توریسم تراول

سایت گردشگری ایران و جهان

خانهٔ حاج آقا علی

خانه حاج آقا علی واقع در شهر رفسنجان از توابع استان کرمان ، بزرگترین بنای خشتی سقف‌دار جهان در سال 1136 ساخته شده است.
این بنا در فاصله 6 کیلومتری شهر رفسنجان واقع شده است. خانه حاج آقا علی در سابق به خانه وقفی شهرت داشته است. این خانه دارای 12000 متر مربع مساحت و 7000 متر مربع زیر بنا است.
این مجموعه نمونه‌ای زیبا و باشکوه از معماری عصر قاجار است که در 5 کیلومتری جنوب شرقی رفسنجان و در روستای قاسم آباد واقع شده و مشتمل بر 8 قسمت بازار، آب انبار (تامین کننده آب اهالی که دارای سردری با آجرهای گلدار تزئین شده و دیوارهای آن دارای نقوش آجری و کاشیکاریهای زیبا است)، مسجد ، کاروانسرا ،حمام ، حسینیه ، یخدان (که در 2 کیلومتری قاسم آباد و در روستای عباس آباد حاجی است و تامین کننده یخ مورد نیاز اهالی بود) است که هر یک کاربری خاصی داشته اند. قدمت این بنا به قریب 130 سال می‌رسد.

خانه شاه نشین خراشا

بنای معروف به خانه شاه نشین خراشا یکی از آثار برجسته معماری اواخر دوره قاجار در استان خراسان شمالی است که در روستای خُراشا، در جلگه سنخواست از توابع شهرستان جاجرم قرار گرفته است. این بنا در تاریخ ۲۸ اسفند سال 85 با شمارهٔ ثبت ۱۸۷۴۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید. بر اساس کتیبه‌های موجود در بنای شاه نشین ساخت این بنا در 1310هجری قمری به پایان رسیده است.خانه شاه نشین خراشا بنایی 2 اشکوبه است که پلان مستطیلی طبقه فوقانی آن از چهار فضا تشکیل شده و از نظر تزئینات گچ بری، آرایه‌های معماری و کتیبه‌های مثلث در منطقه بی نظیر است.
بیشتر تزئینات و کتیبه‌های آن، شامل گچ بری و مرصع کاری‌های اطراف آن و شومینه با آیات قرآنی ادعیه و نام پنج تن آل عبا است که در دوره قاجاریه ساخته شده است.

خانه پیرنیا ( موزه مردم شناسی کویر )

خانه پیرنیا ( موزه مردم شناسی کویر) یکی از مهمترین بناهای تاریخی شهر نایین و یکی از نمونه‌های بارز زندگی سنتی شهر نایین در استان اصفهان و نیز الگوی مهم معماری و هنری خانه‌های تاریخی در منطقه کویر است که مربوط به دوره صفوی میباشد و در اصفهان، نایین، روبروی مسجد جامع نائین ، خیابان ۲۵ شهریور واقع شده است.
نخست این خانه، به عنوان خانه حاکم نایین محسوب می‌شده و در ابتدا شخصی به نام قاضی نور‌الهدی، جد خانواده دکتر حسین فاطمی، در این خانه زندگی می‌کرده و در دوران قاجاریه به خاندان پیرنیا رسیده و شخصی به نام میرزا احمدخان پیرنیا، حاکم نایین در این خانه زندگی می‌نموده است. این بنا از مجموعه خانه‌های متعددی تشکیل می‌شده است و از اجزای مختلفی از جمله ورودی، دالان‌های متعدد، هشتی، غلام گردش، ایوان شاه‌نشین، اتاق نشیمن، گودال باغچه، باغ و بخشهای مختلف دیگر تشکیل شده است و شامل اندرونی، بیرونی، حیاط خلوت و ... می‌باشد. اتاق‌ها، شاه‌نشین، ایوان‌ها، پله‌ها و... همه به شکلی با هم ترکیب شده‌اند که انگار هیچ‌کدام را نمی‌شود از مجموعه کلی خانه جدا کرد یا نادیده گرفت، زیبایی خانه پیرنیا در حد کمال است؛ شاهکار هنر معماران صفوی است و یکی از بهترین نمونه‌های معماری سنتی در خانه‌های کویری ایران به حساب می‌آید.

خانه تاریخی حسینی

خانه تاریخی حسینی ، در ضلع شرقی خانه بنی‌کاظمی در محله کوشک صفی شهر کاشان در استان اصفهان قرار گرفته شده است. قدمت این بنا متعلق به دوران قاجار باز میگردد و بیشترین ساختمان‌های آن در قسمت‌جنوبی آن واقع شده اند. این بخش پشت به آفتاب ساخته شده تا نور و گرمای کمتری وارد شود. اتاق پنج دری در ضلع جنوب‌خانه و قسمت شمالی حیاط آب انبار، مهتابی، مطبخ انبارها و دیگر بخش‌های خانه بنا شده اند.
ورودی خانه حسینی در کوچه‌ای است با شیبی تند، که از کوچه کوشک صفی و در مجاورت گذر کوشک صفی منشعب می‌شود و پس از در دو لنگه چوبی به هشتی ورودی متصل می‌شود. حجم‌های ایجاد شده در نمای حیاط خانه حسینی، دارای هماهنگی است ودر کمال سادگی اجرا شده است.
حیاط این خانه مربع مستطیل است و در طرفین طولی آن چهار باغچه قرار دارد. این بنا در سال هزار و سیصد و هفتاد و شش از سوی هیئت امنای بازسازی خانه‌های قدیمی کاشان به نام شهرداری کاشان خریداری و عملیات بازسازی آن شروع شد. اما به دلیل توقف فعالیت هیئت امنا مرمت آن نیز متوقف است.

خانه تقوی

خانه تقوی در استان گلستان از بناهای دوره قاجار می‌باشد که در مساحتی بیش از دو هزار متر مربع ر شهر گرگان بنا شده و ساخت آن منسوب به حاج میرزا محمدتقی تقوی (تقی اف) می‌باشد.
خاندان تقوی از تجار بزرگ منطقه‌ی استرآباد بودند که به دلیل تجارت با روسیه عنوان تلگرافی آن‌ها "تقی اف" بود. اکنون گروهی از بازماندگان این خانواده به نام‌های تقوی و شفیعی در گرگان ساکن می‌باشند.
این مجموعه‌ی تاریخی شامل بیش از ده حیاط اصلی و فرعی می‌باشد که تا کنون پنج حیاط اصلی آن توسط سازمان میراث فرهنگی خریداری و بازسازی شده است. این حیاط‌ها عبارتند از: حیاط‌های بیرونی اول و دوم ، حیاط‌های اندرونی اول و دوم، حیاط مطبخ، حیاط سرطویله، هشتی‌ها و پشت حیاط‌ها و... .
مصالح به کار رفته در این بنا‌ها گچ، خاک، آهک، آجر، خشت خام و چوب می‌باشد. چوب‌های به کار رفته در ستون‌ها اکثرا چوب درخت سرخدار و چوب‌های به کار رفته در درها اغلب چوب درخت ازدار (درخت آزاد) می‌باشند.

خانه امیر لطفی خان

خانه امیر لطفی خان در استان گلستان از سمت جنوب به مرکز محله و بازار قدیمی نعلبندان مرتبط می‌شود و در پشت مسجد جامع شهر گرگان واقع شده است. این خانه لطفی در محله چهارشنبه ای قرار دارد و بنایی دو طبقه و روبه جنوب می‌باشد که حدود هزار متر مساحت دارد و شامل دوبخش هسته اصلی بنا و بخش‌های خدماتی می‌باشد.
عمده ارزش بنا به هسته ساختمان اصلی بستگی دارد و در مرکز خود هر طبقه یک اطاق سه دربی و دو راه پله در مجاورت آن و سپس یک اطاق دیگر در هر سووجود دارد. به این صورت بنایی است که سه اتاق و دو راه پله نمای اصلی آن را تشکیل می‌دهد. می‌توان گفت که همین طرح در طبقه فوقانی نیز تکرار شده و فضای راه پله‌ها به اتاق‌ها اضافه شده است و اطاق‌های سه دری به پنج دری تبدیل شده است در خانه امیر لطفی از فضای مورد استفاده در کرسی چینی نیز به نحو مطلوب استفاده شده است و با ساخت حوض خانه، در مسیر آب شهری که از جنوب وارد ساختمان می‌شود، فضایی برای روزهای گرم تابستان فراهم شده است.

خانه منجم باشی

آدرس : استان گیلان ، شهر لنگرود ، فشکالی محله لنگرود، خانه منجم باشی در شرق بازار شهر و جنب سبزه میدان واقع است .
خانواده‌ی مُنجّم باشی ، همزمان با تسلط آقا محمد خان قاجار بر گیلان، صاحبِ اسم و رسمی شدن.
نخستین عضو این خاندان که لقب مُنجّم باشی رو به دست آورد، میرزا صادق نامی بود که سال 1312 هجری قمری، جسد خان قاجار رو به کربلا حمل کرد.
یکی از نواده‌های میرزا صادق به نامِ میرزا موسی به فرمانرواییِ گیلان رسید و سال 1220 هجری قمری، نیروهای روس رو در روستای پیله داربُنِ رشت شکست داد. بعد از اون، افراد این خانواده مدت‌های زیادی در گیلان به حکومت یا وزارت رسیدن. خانه‌ی مُنجّم باشی در فَشکالی محله و نزدیک سبزه میدانِ لنگرود واقع شده است.
این خانه از دو واحدِ بیرونی معروف به مهتابی و واحد درونی شامل بنای اصلی تشکیل شده و ورودی اصلیِ ساختمانِ مهتابی از ضلع غربیه و سردَرِ ورودی، گچبریِ نسبتاً ساده ای دارد.
بین ورودی و هَشتی، سَرسَرایی هست که با چند پله به طبقه‌ی بالا ارتباط دارد و شامل یک تالار پذیرایی و سه اتاق میباشد. در تالار اصلی بین درها و پنجره ها، گچبُری و قاب بندی شده ست که هنر گچبری دوره‌ی قاجار را به نمایش میگذارد.

خانه ابریشمی

خانه‌ی ابریشمی در استان گیلان ، اثری بجا مانده از خانواده‌ی حاج میرزا اسماعیل حاکمیه که در زمان ناصرالدین شاه، کلانتر شهر رشت بود، می‌باشد و به همین علت به حاکم معروف شد. خانه‌ی ابریشمی را، پسر کوچک حاج حاکم به نام میر قاسم پیربازاری بنا کرده است و با وجود تغییرهایی که طی چندین سال در آن داده شده است، اثر هنری و تاریخی کم نظیر گیلان محسوب می‌شود. این بناا در سال هزار و سیصد و هجده هجری شمسی توسط حاج میرزا احمد ابریشمی از ورثه حاج میر قاسم خریداری شده است.
ورودی اصلی و قدیمی خانه‌ی ابریشمی از جبهه‌ی جنوبی می‌باشد که با در چوبی دو لنگه به هشتی و از آنجا به حیاط ارتباط دارد. محوطه، با دیوارهای آجری قرمز، به ارتفاع پنج متر که با آهک، بندکشی شده، محصور شده است. دیوارهای ضلع جنوبی و شمالی در بالا، یک ردیف، رَف دارد.
مساحت محوطه و بنا تقریبا دو هزار متر مربع و مساحت زیر بنا ششصد و پنجاه متر مربع می‌باشد. بنای اصلی، دو طبقه می‌باشد و هر طبقه دارای هشت اتاق است.

خانه گردشگری

خانه گردشگری در شهر رشت نمادی از خانه‌های روستایی ساده سال‌های دور استان گیلان می‌باشد و آن سال هایی که خانه‌ها نه فرش دست باف و ماشینی داشت و نه بخاری‌های گاز سوز و نفت سوز. پای صحبت قدیمی‌های روستا که می‌نشینم خاطرات آن سال‌ها را تعریف می‌کند که زیر پای شان حصیر بود و هوا که سرد می‌شد ظرف‌های مسی داشتند که ذغال‌های سرخ و داغ گرمم خانه‌های حامل برنج‌های در حال دود دیدن را در آن می‌گذاشتند و از گرمای آن گرم می‌شدند.
در انبار برنج که کنار خانه گلی شان بود در گوشه ای جاکوب بود و شلتوک‌ها را در آن می‌ریختند و اهرم بلند چوبی را در آن می‌کوبیدند تا پوست از برنج جدا شود که این کار تا ساعت‌ها گاهی تا ظهر به طول می‌انجامید . این همه کار و این همه جاکوب زدن البته برای غذای یک روز بود . کار سختی به شمار می‌آید اما نتیجه آن سلامتی و بدن‌های آماده و سرحال بود .
اگر چه این خانه‌ها مامن سلامتی بود اما پله‌های چوبی اش گاهی ترک می‌خورد و گاهی باعث افتادن و حتی زخمی شدن می‌شد .

خانه تاریخی قدیری

خانه تاریخی قدیری رشت نمادی از معماری دوران قاجاری می‌باشد که در ضلع شرقی محله کیاب و سبزه میدان شهر رشت مرکز استان گیلان قرار دارد.
این ملک تا نهم تیر ماه سال 1344 در اختیار محمد حسن و نصر الله همدانی بود و در آن تاریخ به فریدون نصیری فروخته شد و او در همان سال ملک را بنام همسرش خانم اکرم قدیری کرد.
خانه قدیری رشت دارای اسکلت و سازه چوبی با سقف لمبر کوبی است, پوشش خارجی خانه قدیری، سفالی و در و پنجره آن از چوب نراد روسی ساخته شده‌است. این بنا در سال ۱۳۶۷ خورشیدی طعمه حریق شد و بام آن فرو ریخت و در و پنجره‌ها، تزیینات آیینه کاری و گچ بری آن نیز در این آتش سوزی آسیب جدی دید و در همان سال با هزینه مالک و نظارت میراث فرهنگی استان گیلان مورد مرمت قرار گرفت.