امروز: یکشنبه، 3 تیر 1397

توریسم تراول

سایت گردشگری ایران و جهان

خانه دکتر اهری

دکتر قاسم اهری فرزند ارشد حاجی حسن آقا در سال ۱۲۶۳در شهر اهر از توابع استان آذربایجان شرقی متولد شدو منزل وی با نام خانه دکتر اهری به عنوان یکی از جاذبه های گردشگری اهر میباشد ، وی پس از اتمام تحصیلات ابتدایی و متوسطه به اروپا رفت و در رشته پزشکی موفق به اخذ درجه دکترا شد.
وی پس از بازگشت به ایران در چندین دوره به عنوان نماینده اهر در مجلس شورای ملی اننخاب شد و در سال ۱۳۲۸ در اولین دوره مجلس سنا به عنوان سناتور آذربایجان انتخاب شد.
دکتر قاسم اهری در طی مدتی که در اهر زندگی می‌کرد بیماران را به صورت رایگان معالجه می‌کرد.
وی زمینی به مساحت ۴۰ هزار متر مربع در چایکنار شرقی اهر را به آموزش و پرورش اهدا کرد و همچنین ساختمان بزرگی را پس از احداث به سازمان شیر و خورشید (هلال احمر کنونی) اهدا کرد.
فرزند وی دکتر حسن اهری نیز بنیانگذار مرکز طبی کودکان و اولین رئیس آن مرکز بود.

خانه خواجه باروخ

خانه خواجه باروخ یکی از بناهای تاریخی و باشکوه شهر کرمانشاه که به عنوان یکی از جاذبه‌های گردشگری استان کرمانشاه مورد توجه گردشگران قرار می‌گیرد.
مالک این خانه خواجه باروخ از تجار کلیمی کرمانشاه بوده و در زمان ناصر الدین شاه ساخته شده‌است .
این خانه در بخش کلیمی نشین محله قدیمی فیض آباد کرمانشاه واقع شده‌است
مشخصات بنا
این خانه از نوع درونگرا است یعنی ورودی با یک هشتی آغاز میشود که دارای طاق نماهای آجر است.
سپس وارد حیاط بیرونی میشویم. در ضلع شمالی این حیاط حوضخانه قرار دارد که حد فاصل بین بیرونی و اندرونی است یعنی از هر دو طرف نور میگیرد اما ورودی آن از حیاط اندرونی است .
در طبقه فوقانی حوضخانه اطاقی قرار دارد که آن نیز از هر دو حیاط نور میگیرد، پس از عبور از راهرویی که در گوشه بین ضلع شمالی و ضلع شرقی واقع است وارد حیاط اندرونی میشویم.

خانه معین الکتاب

خانه معین الکتاب واقع در استان کرمانشاه و در محله قدیمی «علاف‌خانه» شهر کرمانشاه قرار دارد. راه دسترسی به آن از طریق کوچه توکل و فیض مهدوی میسر است. این خانه از نوع خانه‌های درون‌گرا است و با عبور از هشتی به حیاط بیرونی و از طریق راهرویی دراز به حیاط اندرونی راه می‌یابد. این راهرو با زاویه نود درجه دو حیاط را به هم متصل می‌کند. به عبارتی امکان دید مستقیم از حیاط بیرونی به حیاط اندرونی وجود ندارد. اندرونی که بخش اصلی بنا محسوب می‌شود، به صورت حیاط نسبتاً بزرگی به مساحت صد و پنجاه و چهار متر مربع است. بخش اندرونی در سه طرف حیاط دارای فضاهای مسکونی است و در ضلع جنوبی که اتاق ندارد، با طاق‌نماهایی تزیین شده است. در ضلع شمالی حیاط، میهمان‌خانه بزرگی وجود دارد.

خانه والی میرحسینی

خانه والی میرحسینی در استان کرمان و در خیابان ۱۷شهریور شهرِ راین و در بخش میانی کوچة خان‌ها، خانه زیبای دیگری متعلق به یکی دیگر از بزرگان این شهر کرمان قرار دارد به نام خانة والی که بخشی از آن متعلق به دورة زندیه و بخش دیگر آن متعلق به دورة پهلوی است. طرح این خانه به صورت "خانه باغ" یا گودال باغچه‌ای در مقابل عمارت اصلی است. ساختمان به صورت یک کله‌ای است و اتاق‌ها در دو لایه نسبت به فضای آزاد باغ قرار گرفته‌اند.
بخش اصلی فضاهای بسته تالاری است دوستونه مه درپسِ آن سه دری جای گرفته و برای وارد شدن به آنها بایستی از دو راهرویِ هشتی دار طرفین که با پله از سطح زمین باغ ارتفاع گرفته‌اند، عبور کرد.
در هر یک از اتاقهای این خانه بخاریهای زیبایِ گچی تعبیه شده‌است. این بخش از خانه دارای قسمت‌های دیگری همچون آشپزخانه، انبارها و اصطبل است.

خانه ملا صدرا

خانه ملاصدرا فیلسوف بزرگ قرن یازده شهر قم که فلسفه اشراق را به نهایت اوج خود رساند در استان قم واقع شده است که قدمت ساختمان سرخ رنگ و کاهگلی آن به دوره صفویه باز می‌گردد. این بنا در غرب شهر قم و در محله چال حمام قرار دارد. جایی که پیرامون آن را خانه‌های روستایی با بافت معماری مناطق گرمسیری احاطه کرده‌اند.
این بنا تا چند سال قبل کاملا مخروبه بود و از آن به عنوان اصطبل استفاده می‌شد.
در سال هزار و سیصد و هفتاد و شش خانه ملا صدرا با توجه به شکل اولیه آن مرمت و احیا شده است. فضاهای جانبی این ساختمان از بین رفته و فقط چهار صفه اصلی آن به جا مانده است. محوطه اصلی این بنا سقف گنبدی شکل دارد و در راس گنبد آن شیشه‌های رنگی نور را به داخل هدایت می‌کند. در چهار طرف این محوطه چهار دهلیز وجود دارد که دو دهلیز آن در تملک دیگران است و سازمان میراث فرهنگی استان در صدد خرید، حفاظت و بازسازی آن‌ها می‌باشد.

خانه بهروزی

خانه بهروزی واقع در استان قزوین مربوط به دوره قاجار است و در شهر قزوین ، خیابان امام، کوچه‌ی زرگرها واقع شده است.این اثر در تاریخ ۱۱ مرداد ۱۳۸۴ با شماره ثبت ۱۲۶۰۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. خانه بهروزی از جمله بناهای شیوه معماری خانه سازی قزوین است که با حیاط مرکزی اصلی و حیاط‌های جانبی شکل گرفته و حیاط اندرونی با تناسبات نیم کشکولی ،در دو جبهه دارای شاه نشین‌های تابستانی و زمستانی و در دو جبهه دیگر دارای ایوان‌های طاق نمایی است.
شاه نشین اصلی خانه از طریق ایوانی ستون دار با حیاط بیرونی نیز ارتباط دارد. خانه در دو طبقه زیر زمین وهمکف شکل گرفته و تزیینات آجری لبه بازشوها و ارسی‌های آن ، از جمله تزیینات قابل توجه این بنا است.
خانه تاریخی بهروزی قزوین از آثار ارزشمند دوره قاجاریه با ظرفیت 27 تخت، رستوران و حمام سنتی، آتلیه عکاسی و... با حفظ فضای سنتی نوسازی و تجهیز شده است تا در کنار هتل ها، مهمانپذیرها و دیگر اماکن اقامتی امکانات و تسهیلات لازم جهت رفاه حال مسافران و گردشگران در اختیار آنها قرار گیرد.

خانه و حسینیه امینی ها

خانه و حسینیه امینی ها بر جای مانده شهر قزوین مرکز استان قزوین جملگی مربوط به دوره قاجاریه بوده و شیوه معماری آن با تفاوت هایی همانند خانه‌های قدیمی دیگر شهرهای کهن ایران است که بنا به موقعیت جغرافیایی و مسائل فرهنگی و اجتماعی و مصالح سنتی موجود در منطقه یک یا دو طبقه ساخته شده و بیشتر این خانه‌ها شامل دو حیاط بیرونی و دیگری اندرونی بوده است.
حیاط بیرونی بیشتر برای رسیدگی به امور کدخدایان و رعایا و بررسی به حساب و کتاب آنها و احیاناً شکایات و گرفتاریهای محلی و از این قبیل کارها و حیاط اندرونی که بخش اصلی خانه را تشکیل می‌دهد به منظور زندگی خانوادگی و پذیرایی از میهمانان بوده و دارای تأسیساتی مانند آشپزخانه، شربتخانه، آبدارخانه، گرمخانه و غیره است.
پلان اصلی این خانه‌ها معمولاً از یک تالار میانی با ابعاد گسترده و دو اتاق کوچک، مانند دو گوشوار در طرفین تالار قرار گرفته و غالباً دارای شاه نشین و غرفه‌های گوناگون است.

خانه معین

خانه معین یک بنای تاریخی در استان زنجان و در شهر زنجان است. دیوار کاهگلی و درب چوبی آن حکایت از قدمت بنا دارد و دورتر از آسیابی آبی و متروکه یادگاری از دوران گذشته و مردمانش. بنای داخل باغ با معماری قاجاری و الهام گرفته از قصرهای آن دوران ولی در ابعاد کوچکتر احداث شده است. بنا دارای طرح محوری تقارن بوده و به جای حیاط در وسط باغ بزرگ زیبایی قرار گرفته است.
دو اتاق این بنا از همه زوایا به باغ اشراف دارند. ایوان سرتاسر ضلع جنوبی را در بر گرفته و از طریق پله ای شرقی و غربی به کف حیاط مرتبط می‌شوند. بالای پله دو ستون بزرگ آجری قرار دارد که تا ارتفاع 50 سانتی متر از سنگ در ساختار این ستون‌ها استفاده شده است. این ستون‌ها دارای سرستون‌های تزئین شده با آجر و قالب‌های گچی هستند.
چهار ستون چوبی نیز حدفاصل دو ستون آجری قرار گرفته است که فاصله آنها را با نرده‌های چوبی آراسته اند.

خانه شیخ الاسلام

خانه شیخ الاسلام واقع در استان زنجان بر روی یک شیب ملایم قرار گرفته که این در ضلع شمالی به خیابان امام و در جنوب به کمربندی خیام در شهر زنجان می‌رسد . این بنا در مجموعه حریم بازار واقع گردیده که در ضلع شرقی آن خیابان فردوسی و در ضلع شمالی مجموعه بازار تاریخی و خیابان ضیائی می‌باشد در ضلع غرب کوچه شیخ الاسلام و در جنوب نیز به بافت قدیمی و کوچه حسینیه منتهی می‌گردد .
باتوجه به تحقیقات به عمل آمده بنای مزبور در سال 1136 ه . به دستور بانی ، مرحوم شیخ الاسلام که یکی از علمای بزرگ زنجان بوده جهت سکونت ساخته شده است. منزل شیخ الاسلام به سبک خانه‌های قدیمی زنجان و با مصالح سنگ ، آجر و ملاط در یک طبقه کار شده ورودی در ضلع غربی و اتاقها برگرد حیاطی مشجر واقع گردیده تالار اصلی در ضلع شمالی بنا با تزئینات گچبری و سقف لمبه کاری شده خود نمائی می‌کند در ضلع جنوبی حیاط تالار اینهمی باشد که متاسفانه در حال حاضر بصورت انباری مورد استفاده می‌باشد این تالار نیز دارای گچبری بسیار زیبیا با نقوش گیاهی و حیوانی و مقرنس بنا بصورت مسطح با تیرهای چوبی و پوشش ملاط کاه گل بوده در سالهای اخیر با پوششی از اسفالت ایزولاسیون شده است .

خانه خدیوی

خانه خدیوی واقع در استان زنجان مربوط به دوره پهلوی است و در شهر زنجان ، محله دالان آلتی ـ ضلع جنوبی خیابان هفت تیر واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۸ دی ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۲۹۶۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
این خانه در در محله دالان آلتی بافت قدیمی شهر زنجان، در ضلع جنوبی خیابان فعلی هفت تیر قرار دارد. با توجه به سبک و نوع معماری آن، این بنا به اوایل دوره پهلوی تعلق دارد. خانه خدیوی از جمله بناهایی است که متأثر از الگوهای رایج غرب و ملهم از شیوه‌های محلی این منطقه در دهه‌های پایانی قرن چهاردهم هـ .ق شکل گرفته است. این بنا به صورت دو اشکوبه ساخته شده است. از جمله تزیینات این بنا به آجرکاری‌ها، گچبری‌های زیبای ستون‌ها، لمبه‌کاری با نقوش متنوع، ایوانی با شش ستون چوبی و پوشش گچی و نرده‌های تزیینی آن اشاره کرد.