امروز: دوشنبه، 29 آبان 1396

توریسم تراول

سایت گردشگری ایران و جهان

محوطه باستانی شادیاخ

محوطه باستانی شادیاخ یا شادی کاخ یا شادی یاخ محوطه تاریخی است که در نزدیکی شهر نیشابور در استان خراسان رضوی قرار دارد ، شادی کاخ از اوایل سده سوم هجری مسکونی شده و تا سال ۶۶۹ هجری که زمین‌لرزه آن را در هم درنوردیده، اهمیت ویژه‌ای داشته است.
این محله به سبب کاخی که عبدالله بن طاهر به نام شادیاخ در آن بنا نهاد به این نام شهرت یافت. این محله یکی از محله‌های اشراف نشین نیشابور و محل سکونت و زندگی امیران پادشاهان هنرمندان و نویسندگان درباری بوده ، به طوری که امیران سلسله‌های طاهریان و سلجوقیان مرکزشان در نیشابور این کاخ معروف بوده است.
ویرانی این کاخ هم زمان با حمله مغول به نیشابور بود و با زلزله ۱۲۸۱ دیگر کاملاً متروک و مدفون شد. شادیاخ نام کاخ محله باغ اطراف این منطقه در نیشابور نیز بوده است.
این مکان اکنون یکی از مراکز باستان شناسی در نیشابور است که بخشی از بقایای شهر کهن نیشابور در این محل نهفته است.

کاروانسرای شاه عباسی نیشابور

کاروانسرای شاه عباسی نیشابور ، در استان خراسان رضوی و در خیابان امام خمینی (ره) شهرستان نیشابور ، نرسیده به میدان خیام قرار گرفته است. همانند بازار تاریخی نیشابور، گمان بر این است که ساخت این کاروانسرا از جمله اصلاحات دوره شاه عباس صفوی در نیشابور بوده است.رباط شاه عباسی، کاروان سرای عباسی، رباط نیشابور از جمله نام‌های این بنا است.
این کاروانسرای در دوره‌های مختلف تاریخ کاربری متفاوتی داشته است ، در دوره قاجار به عنوان یتیم خانه، در دروه پهلوی، شهربانی و ژاندارمری و پس از انقلاب اسلامی ایران تا سال ۱۳۶۷ انبار و از سال ۱۳۷۴ به بعد به عنوان اثر تاریخی و موزه مورد استفاده قرار گرفته و می‌گیرد.
در جلوی کاروانسرا، آب انباری وجود دارد که دو بادگیر دارد، البته امروزه این آب انبار وجود ندارد.
حیاطی مربع شکل، با گوشه‌های پخ، در میانه بنا قرار دارد و با چهار ایوان و بیست و چهار ایوانچه، که هر یک حجره ای در پشت خود دارد ، احاطه شده است. اسطبلها در ردیف دوم در پیرامون حیاط حلقه زده اند. اسطبلها شامل فضاهایی ستون دار در گوشه‌های حیاط و فضاهای طویلی اند که آنها را به یکدیگر مرتبط می‌کنند

آرامگاه عطار نیشابوری

آرامگاه عطار نیشابوری در استان خراسان رضوی و در خیابان عرفان که در شهر نیشابور کنونی واقع است قرار دارد و هر ساله پذیرای بسیاری از علاقمندان به ادب و فرهنگ ایرانی می‌باشد.
فریدالدین عطار نیشابوری شاعر و عارف نامی ایران در سال پانصد و چهل هجری دیده به جهان گشود و در سال ششصد و هجده دار فانی را وداع گفت.
آرامگاه عطار از بناهای دوره امیر علیشیر نوایی است و در سده نهم هجری بنا شده است. بنای کنونی آرامگاه دارای هشت ضلع ، گنبدی کاشی کاری شده و همچنین دارای چهار در ورودی می‌باشد.
در نمای بیرونی این بنا چهار غرفه کاشی کاری شده تعبیه شده است و در وسط بقعه، قبر عطار و یک ستون هشت ترکی با ارتفاعی سه متری ، جود دارد.
عطار همانطور که از نامش می‌توان حدس زد، در نیشابور دکان عطاری داشت و در حمله مغول به نیشابور کشته شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی محسوب می‌شود و با توجه به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالایی برخوردار بوده است.

موزه خیام

آرامگاه و موزه خیام در میان باغی دل انگیز و پر درخت قرار گرفته اند. این یکی از دیدنی‌ترین جاذبه‌های شهر نیشابور و استان خراسان رضوی می‌باشد که گردشگران در آن هم زیارت می‌کنند هم سیاحت. حکیم ابوالفتح عمر بن ابراهیم مشهور به خیام نیشابوری، ریاضیدان، منجم، شاعر واندیشمند والای ایرانی است که در سطح بین المللی از شهرت والایی برخوردار است. وی در سال چهارصد و سی و نه هـ. ق پدرگذشت و در گورستان حیره که امروزه در پنج کیلومتری شرق نیشابور واقع شده به خاک سپرده شد. بنای یادبود مزار این دانشمند بزرگ به سال هزار و سیصد و جهل و یک با طرح و نقشه مهندس هوشنگ سیحون ساخته شد.اثر مزبور با ترکیبی ازمصالح آهن، بتون و تزئینات کاشیکاری به شکل لوزی‌های به هم پیوسته بر گرفته ازاندیشه‌های ریاضی عمر خیام بنیان گردیده است.

آرامگاه خیام

آرامگاه خیام نیشابوری بنایی است که برای یادبود و گرامیداشت خیام، بر روی مدفن ساخته شده است.این آرامگاه از نقاط دیدنی و گردشگری شهر نیشابور و استان خراسان رضوی است که همه ساله مورد بازدید شمار زیادی از گردشگران داخلی و خارجی و دوست داران این شاعر، ریاضی‌دان و ستاره‌شناس بزرگ قرار می‌گیرد.
عُمَر خَیّام نیشابوری (نام کامل: غیاث‌الدین ابوالفتح عُمَر بن ابراهیم خَیّام نیشابوری) (زادهٔ ۲۸ اردیبهشت ۴۲۷ خورشیدی در نیشابور - درگذشتهٔ ۱۲ آذر ۵۱۰ خورشیدی در نیشابور)که خیامی و خیام نیشابوری و خیامی النّیسابوری هم نامیده شده‌است، فیلسوف، ریاضی‌دان، ستاره‌شناس و رباعی‌سرای ایرانی در دورهٔ سلجوقی است. گرچه پایگاه علمی خیام برتر از جایگاه ادبی اوست و لقبش «حجّةالحق» بوده‌است؛ ولی آوازهٔ وی بیشتر به‌واسطهٔ نگارش رباعیاتش است که شهرت جهانی دارد. افزون بر آن‌که رباعیات خیام را به اغلب زبان‌های زنده ترجمه نموده‌اند، ادوارد فیتزجرالد رباعیات او را به زبان انگلیسی ترجمه کرده‌است که مایهٔ شهرت بیشتر وی در مغرب‌زمین گردیده‌است.

کاروانسرای شوریاب

کاروانسرای شوریاب در استان خراسان رضوی و در 27 کیلومتری جنوب غرب شهرستان نیشابور در حاشیه جاده جدید «نیشابور سبزوار» قرار گرفته است.
کاروانسرای شوریاب طبق دستور حاج میرزا رضای موتمن‌السلطنه (مستشارالملک) احداث شد که ایوان‌های پیرامون حیاط در 2 طبقه ساخته شده و حجره‌های مختلف دارد.
ابعاد و اندازه‌ی آجرها و ملات به کار رفته در بنا، پلان، تزئینات آجری و شیوه‌ی آجرکاری، و همچنین دست‌نوشته‌های درون شاه‌نشین‌ها که به دست وزیران و بزرگان نوشته شده،نشان می‌دهند که تاریخ بنای کاروانسرا به دروه‌ی قاجاریه می‌رسد. این کاروانسرای بزرگ و زیبا در دوره قاجار احداث شده و جزو زیباترین کاروانسراهای دوره قاجاریه محسوب می‌شود.
از این کاروانسرا برای اسکان و اتراق موقت کاروانیان استفاده می‌شده که پس از مدتی متروک گردیده و سپس به انبار علوفه و آغل گوسفندان، مغازه، آسیاب و ... تغییر کاربری یافته است.

آتشکده آذربرزین مهر

آتشکده آذربرزین‌ مهر در استان خراسان رضوی چهارطاقی دیو یا خانه دیو یکی از سه آتشکده بزرگ دوره ساسانیان و آتشکده دهقانان است این آتشکده در شهر نیشابور در ارتفاع ۲۰۶۱ متری از سطح دریا و در کوهستان ریوند بین شاهرود، سبزوار و در حوالی روستای فشتنق قرار دارد.
آذَر بُرزین مِهر (āzar borzin- mehr) در کنار آذر گشنسپ (آتش شاهان و رزمیان) و آذر فرنبغ (آتش روحانیان)، در مقام آتش «کشت‌ورزان» جایگاه ویژه‌ای برخوردار دارد. این بنا یکی از آتشکده‌های دوره ساسانی است.
نام این آتشکده از قدمت آن حکایت می‌کند و احتمالا چنین عنوانی پیش از زردشت، یعنی در عصر مهرپرستی (میتراییسم) نیز وجود داشته‌است: آتور بورزین میترو (بِرزَنت میثره) یعنی آتش میترای بلندبالا.
این بنا از سال 1386 توسط یک گروه باستان شناس لهستانی مورد کاوش و بررسی قرار گرفت. پس از آن یک گروه باستان شناس فرانسوی و گروه‌های باستان‌شناسی ایرانی عملیات کاوش زیادی بر این بنا که در ارتفاعات ریوند قرار دارد انجام دادند.

روستای عمرانی

در استان خراسان رضوی و در حدود 20 کیلومتری شمال شهر گناباد و مجاور پاسگاه پلیس راه مجموعه عظیم معماری محصور در برج و بارو مشاهده می‌شود که به روستای عمرانی شهرت دارد این روستا تا حدود سی سال پیش مسکونی و آباد بوده در حال حاضر هم بافت قدیمی و تاریخی خود را کاملا حفظ نموده و بادگیرهای و تاسیسات دفاعی آن هنوز پا برجاست این روستا علاوه بر معابر و بقایای معماری سنتی ارزشمند دارای یک مسجد ، حمام، رباط و دو آب انبار بزرگ است که متعلق به دورا ن سلجوقی تا صفوی است . روستای متروکه عمرانی به عنوان الگویی از یک آبادی کویری قابل مطالعه است آنچه در این روستا قابل توجه است عناصر و فضایی است که ساکنین برای سازگاری خود با اقلیم گرم کویری آن ایجاد کرده اند.
آب و هوای آن از گناباد کویری‌تر و خشک‌تر است و به دلیل واقع شدن درمیان کویر و کلوت در بسیاری از مواقع گرد وغبار در منطقه وجود دارد.

روستای کلات

روستای کلات در دامنهٔ کوه‌های جنوبی شهرستان گناباد از توابع استان خراسان رضوی قرار دارد و از شمال به یک دشت وسیع که به شهر گناباد منتهی می‌شود و از جنوب به کوه‌هایی متصل می‌باشد که به روستای باغستان علیا از توابع فردوس منتهی می‌شود و از غرب به روستای سقی و از شرق با روستاهای فخ، دیسفان و شهر کاخک همجوار است.
کلات به سرزمینی گفته می‌شود که بر قله و یا بلندی واقع شده باشد. دلیل این امر شاید این باشد که که روستای کلات بر بلندی مشرف بر شهر گناباد واقع شده و چشم انداز زیبایی دارد.
جغرافیای تاریخی شهرستان گناباد نشان می‌دهد این شهرستان در دوران پیش از اسلام گذرگاه داخل فلات ایران بوده است. شواهدی که از شاهنامه فردوسی قابل دست یابی است نشان می‌دهد که قسمتهای شرقی گناباد محل برخورد و میدان جنگ لشکر ایران و توران بوده است .

روستای ریاب

روستای ریاب در استان خراسان رضوی و در 3 کیلومتری جنوب غربی شهر گناباد و 275 کیلومتری مشهد قرار گرفته است. این روستا با ارتفاع 1130 متر از سطح دریا، تحت تأثیر اقلیم نیمه بیابانی دارای تابستان‌های گرم و زمستانی‌های سرد است .
آثار تاریخی روستا مانند دو برج دیده‌بانی، آب انبار، عمارت باغ گلشن ، قلعه‌های تاریخی و آرامگاه ابومنصور ریابی و تعداد زیادی خانه قدیمی از قدمت طولانی روستای ریاب حکایت دارند.
مردم روستای ریاب به زبان فارسی، با لهجه گنابادی سخن می‌گویند ، مسلمان و پیرو مذهب شیعه جعفری هستند . کشت آبی و دیم در روستا رواج دارد. مهم‌ترین محصولات زراعی روستا شامل گندم، جو، زیره و زعفران است. مهمترین تولیدات باغی روستا شامل انگور، انار و زردآلو می‌باشد .
مراتع غنی پیرامون روستا موجبات رونق دامداری را فراهم کرده و انواع محصولات دامی مانند شیر، ماست، پنیر، گوشت و پشم در روستا تولید می‌شود. مردم روستای ریاب به ویژه زنان، در کنار فعالیت‌های زراعی به تولید صنایع دستی از قبیل گلیم می‌پردازند.