امروز: جمعه، 8 اردیبهشت 1396

توریسم تراول

سایت گردشگری ایران و جهان

خانه‌های اعیانی سیراف

خانه‌های اعیانی سیراف در بندر سیراف یا (طاهری) از توابع بخش مرکزی شهرستان کنگان در شهرستان کنگان استان بوشهر در جنوب ایران واقع است. این بندر مرکز دهستان طاهری می‌باشد.
سیراف تاریخی باستانی دارد. در دورۀ پارت ها، در این بندر سکونت و تجارت وجود داشته است. در دورۀ ساسانی، شهر آن چنان وسعتی داشته که امروز، پس از نزدیک به دو هزاره، آثار یک شهر کامل را می‌توان دید.
سیراف دورۀ پارت و ساسانی از میان می‌رود؛ هم به دلیل زلزله‌های وسیع و هم به خاطر جابجایی مراکز قدرت در منطقه. پس از رواج اسلام در شمال خلیج فارس، سیراف دوباره وارد معادلات منطقه ای می‌شود و بازهم شکوفا می‌شود. اوج این شکوفایی، سده‌های سوم تا ششم هجری است. در میانۀ این دوران شکوفا، زلزله ای سنگین باعث ویرانی بندر می‌شود و زندگی در سیراف را اساساً تحت تأثیر قرار می‌دهد. زلزلۀ سال ۵۰۱ هجری، که به روایت برخی مورخان، ۱۵ روز پس لرزه‌های سنگین داشته، آخرین ضربه را به سیراف می‌زند. طبعاً این زلزله فقط حکم آخرین ضربه را داشت، چراکه قبل از آن، رقابت سنگینی بین سیراف و کیش در جریان بوده برای آن که مسیر شناورهای دریایی را به نفع خود تغییر دهند. در اواخر سدۀ پنجم هجری، هرچه سیراف به افول می‌گرایید، کیش به ترقی و پیشرفت خود می‌افزود. از اول قرن ششم هجری، سیراف برای حدود نهصد سال خاموش شد.

برج قلعه خورموج

برج قلعه خورموج (قلعه محمد خان دشتی) در شهر خورموج از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی در استان بوشهر قراردارد.
برج قلعه خورموج از آثار باشکوه و تاریخی استان بوشهر است که در حال حاضر یکی از برج‌های آن باقی مانده‌است.
حدود ۱۵۰ سال پیش محمد خان دشتی حاکم دشتی قلعه‌ای ساخت که دارای چهار برج گلی بود و دیوارها و باروها گچی که به ارتفاع ۱۰تا۱۲ متر و با وسعت تقریبی ۱۲۰در۱۱۰ متر مربع بود.
قسمتی از این قلعه به نام قلعه محمدخان دشتی و قسمت دیگر آن به نام قلعه جلال خان معروف بوده است.
بیست سال محمد خان در این قلعه حکومت کرد و سپس جمال خان دشتی در قسمت جنوب غرب آن قلعه ای گچی بسیار زیبا بنا کرد که تا کنون پا بر جاست .در اواسط دوره رضا شاه قلعه به تصرف ارتش درآمد و پس از تخریب قسمت مهم ساختمان ، تنها تنها برج جمال خان باقی ماند

بندر سیراف

یکی از قدیمیترین بنادر ایران بندر سیراف است که زمانی دارای رونق فراوانی بوده‌است. بندر سیراف تا سال ۸۷ بندر طاهری نامیده می‌شد.
این بندر بین بندر کنگان و بندر عسلویه در استان بوشهر واقع شده‌است و دارای معماری خاصی است.
این بندر بین دریا و کوه قرار گرفته و دارای تنها یک خیابان است. در بعضی جاها فاصله کوه تا دریا به ۳۰ متر هم نمی‌رسد به همین دلیل برخی خانه‌های مردم روی کوه بنا شده‌است.
مورخان میگویند سیراف بین قرن دوم تا پنجم هجری مرکز تجارت خلیج فارس بود و با کشورها و قاره‌های هند، آفریقا و چین ارتباط مستقیم و مستمر داشته است.
مورخین بسیاری درباره سیراف و مهارت دریانوردی مطالب فراوانی در کتاب ((البلدان الخلافه الشرقیه)) که در قرن سوم هجری نوشته شده آمده (( ناخدایان و بازرگانان سیرافی دائما در دریاها در حرکت بوده اند و بطوریکه به دریا انس و الفت داشته اند که بعضی از آنها تمام عمر خویش را در دریا می‌گذرانده اند.)) یا در کتاب اصطخری آمده(( به من گفتند که مردی از سیرافیان چنان به دریا انس داشت که او چهل سال پا از کشتی به زمین نگذاشته است و اگر تغییر یا تعمیر کشتی لازم شده در همان دریا عمل میکرده است.)). میتوان گفت که او همان سندباد بحری داستان‌های هزارو یکشب یا همان بابشاد سیرافی دریانوردی که نامش در بعضی از کتابهای موثق تاریخی آمده است.

روستای بنود

از مناطق دیدنی شهرستان عسلویه در استان بوشهر میتوان به طبیعت و آثار تاریخی روستای بندو و ساحل زیبای روستای بنود اشاره کرد.
این دو روستا از توابع بخش چاه مبارک میباشند که هر کدام از این روستاها، ویژگی‌های منحصر به فرد از لحاظ گردشگری و اماکن دیدنی دارند.
شغل بسیاری از مردم این دو روستا صیادی، کشاورزی و دامداری است ، ساحل زیبا، درختان و نخل‌ها، چشمه‌ها و آثار تاریخی از ویژگی‌های این دو روستا است.
روستای بنود در شش کیلومتری چاه مبارک واقع است و تا مجاورت خلیج فارس، منطقه‌ای بسیار مستعد برای صیادی، گردشگری و انجام ورزش‌های ساحلی است.روستای بنود در وحدت و برادری زبانزد همگان است و شیعه و سنی در کنار هم با آرامش و وصلت‌های خانوادگی زندگی می‌کنند.
این روستا از شمال به روستای سهو جنوبی، از غرب به فاصله یک کیلومتر به رشته کوه‌های زاگرس جنوبی و از مشرق به روستای برکه دکاء از روستاهای استان هرمزگان و از جنوب به بخش‌های پارسیان و کوشکنار از استان هرمزگان محدود می‌شود.

قلعه حصار

قلعه حصار قلعه‌ای تاریخی واقع در روستای حصار بخش امام حسن شهرستان دیلم از توابع استان بوشهر و حدود 110 سال قبل توسط آقاخان لیراوی حاکم دهستان لیراوی احداث شده است.
این قلعه یکی از آثارهای تاریخی و از نقاط دیدنی استان بوشهر در جنوب ایران است و بین سالهای ۱۲۹۵ تا۱۳۰۰ هجری قمری ساخته شده است
این ساختمان را آقاخان لیراوی به عنوان منزل شخصی و حصار نظامی استفاده می‌کرده
است و تا سال 1317 هجری شمسی همراه با عائله خود در این قلعه زندگی می‌کرد و از سال 1317 تا1319 که حکومت مرکزی او را به تهران احضار و بازداشت کرد، قلعه توسط احمدشاه خان و به نیابت از آقاخان نگهبانی و رتق و فتق امور آن انجام می‌گرفته است
مساحت قلعه 4000 متر مربع است ,چهار برج دارد که محل نگهبانی تفنگ چیان خارک بوده است. قلعه دارای 15 اتاق و یک حمام است که حمام دارای خزینه بوده و همیشه آب گرم داشته است.
پوشش سقف از بوریا و چوب بسیار محکمی به نام چندل جهت تیرپوش استفاده شده است.
اتاق‌ها از چوب ساج و از ملاطی محلی به نام چاری نیز استفاده شده است. در قسمت پایین ساختمان زیر زمین هایی درست شده که مخصوص مرغ و خروس و قسمتی مربوط به نگهداری گندم و جو برای سال آینده بوده است.

کاروانسرای دالکی دشتستان

در گذشته جاده قدیمی شیراز- بوشهر از اهمیت ویژه و حیاتی برخوردار بوده است. این جاده از دشتستان ، کتل پیرزن، کتل ملو، کتل دختر دالکی و برازجان می‌گذشته است، در طول این جاده مهم چند کاروانسرا وجود داشته که عموما مربوط به دوره قاجارند و کاروانسرای دالکی یکی از مهمترین آنهاست. لازم به ذکر است تاریخ کاروانسراهای ایران به دوره هخامنشیان و راه شاهی بر می‌گردد.
فاصله این کاروانسرا تا بوشهر 95 کیلومتر است و تقریباً در میان دو کاروانسرای دیگر یعنی کاروانسرای بزرگ برازجان در دشت و کاروانسرای الحاق پل مشیر در منطقه کوهستانی در فاصله 15 کیلومتری شمال دالکی قرار گرفته است. طبیعی است که در راههای کوهستانی به دلیل صعوبت راه و وجود مخابرات، فاصله منازل کوتاه‌تر بوده است.
کاروانسرای دالکی (دشتستان)، واقع در شهر دالکی از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتستان یکی از آثارهای تاریخی و از نقاط دیدنی استان بوشهر در جنوب ایران است.
آثار زیبایی این کاروانسرا در ۲۳ کیلومتری شمال شهر برازجان و در کنار راه قدیمی شیراز به بوشهر و در وسط «شهر دالکی» بر جای مانده‌است، این بنا ازاواخر دورهٔ قاجاریه وجود دارد و به نام کاروانسرای «دالکی» معروف است.
عمده مصالح تشکیل دهنده آن قلوه سنگ‌های رودخانه‌ای و ملات گچ است. در چهار گوشه بیرونی کاروان سرا برج‌هایی قرار گرفته که به وسیله درگاه کوچکی به فضای داخلی کاروان ...مشاهده کامل متن سرا راه پیدا می‌کردند.

کتیبه خارک

اولین کتیبه هخامنشی با خط میخی از نوع مرجانی روز چهارشنبه 23 آبان سال 1386در پی احداث جاده ای توسط شرکت ملی نفت ایران در جزیره خارک واقع در استان بوشهر و از توابع شهرستان بوشهر از زیر خاک نمایان شد. کارشناسان در نخستین مطالعات خود روی این کتیبه، قدمت آن را به دوره هخامنشی تخمین زدند.
کتیبه خارک که متعلق به اواخر دوره هخامنشی و روی صخره ای مرجانی به ابعاد 85 در 116 نقر شده است ، در این کتیبه کلاً در پنج سطر و از شش واژه فارسی باستان استفاده شده که پنج واژه آن تاکنون ناشناخته بودند.در ترجمه این کتیبه آمده است: "(این) سرزمین خشک و بی‌آبی بود شادی و آسایش را آوردم.
به گفته وی بهنه می‌تواند اسم خاص و احتمالا از شاهان و یا حکامی باشد که دستوراتی در خصوص آبادی آن مکان داده است.
این اثر نخستین کتیبه سنگی یافت شده از نوع سنگ مرجان بود و به همین علت کتیبه‌ای منحصر به فرد به شمار می‌رفت.
خط میخی فارسی باستان حک شده بر روی این کتیبه بنا به نظر کارشناسان باستان شناسی ایران محکم‌ترین و مستند‌ترین سند تعلق خلیج فارس به ایران از زمان هخامنشیان بوده است.

شهر باستانی ریشهر

شهر باستانی ریشهر واقع در استان بوشهر و در ۸ کیلومترى جنوب شهر بوشهر و نزدیک ساحل واقع شده است.
ریشهر مربوط به عهد عیلام (هزارهٔ سوم تا هزارهٔ اول پیش از میلاد) است و شامل بقایاى دژ وسیع و ابنیهٔ عهد عیلام و ظروف سفالى رنگین و اشیاء مفرغى این دوره است.
شهر ماهشهر در زمان ساسانیان در سال حدود 231 میلادی در زمان اردشیر اول پدر شاپور اول بنا شد,نام اولیه‌ی او ریواردشیر بوده و سپس به ریشهر تبدیل شده است.
با توجه به اینکه محلی به نام ریشهر در استان بوشهر نیز وجود دارد ، برخی از مورخان دچار اشتباه شده اند و ریشهر (ماهشهر) و ریشهر (بوشهر) را اشتباه گرفته اند.
برخی ساخت این شهر باستانی را به زمان اردشیربابکان نسبت می‌دهند که "ریوارد اردشیر" یا "رام‌اردشیر" نام داشت و ری‌شهر خلاصه شده این نام است؛زیرا اردشیر در زمان حکومتش شهرهای متعددی برپا کرد. و این شهر نیز تجدید بنا شده "لیان" است. اما حمدالله مستوفی ساخت اولیه آن را به زمان لهراسب پادشاه اسطوره‌ای سلسله کیانی نسبت می‌دهد

عمارت ملک بوشهر

عمارت ملک به صورت مجموعهٔ ساختمانى است در استان بوشهر که در پنج کیلومترى شهر بوشهر در کنار میدان بهمئى قرار گرفته است و مربوط به اواخر دوره قاجار است و در محله بهمنی جنوب شهرستان بوشهر، حاشیه خلیج بهمنی (خلیج فارس) واقع شده است.
عمارت قاجاری ملک متعلق به محمدمهدی ملک التجار یکی از ثروتمند‌ترین بازرگان جنوب ایران امروز بوده که برای سفر تفریحی و تجاری به کشور فرانسه رفته و در آنجا پس از دیدن کاخ یکی از وزرای قرن وسطی، نمونه ای از آن را در بوشهر ساخت. پس از آن، عمارت ملک توسط متجاوزان انگلیس اشغال و به یک مقر نظامی تبدیل شد.
مساحت زیربناى آن ۴۰۰ مترمربع است و از قسمت‌هاى مختلف که با یکدیگر ارتباط دارند، توسط معماران فرانسوى ساخته شده است.

عمارت دهدشتی ( عمارت روغنی )

آدرس : شهر بوشهر، خیابان انقلاب، ضلع شمال باختری مسجد امام و پشت بانک مسکن شعبه مرکزی است و از لحاظ واقع شدن در بافت قدیم در محله کوتی است.
عمارت دهدشتی (بوشهر)، واقع در بخش مرکزی شهرستان بندر بوشهر یکی از آثارهای تاریخی و از نقاط دیدنی استان بوشهر در جنوب ایران است.
«عمارت دهدشتی بوشهر» در خیابان انقلاب ودر ضلع شمال غربی مسجد امام و پشت بانک مسکن شعبه مرکزی قرار دارد، این بنا در بافت قدیم در محله کوتی شهر بوشهر واقع می‌باشد. این بنا در دورهٔ قاجاریه توسط حاج غلامحسین دهدشتی که تاجر روغن بوده احداث گردیده و به «عمارت دهدشتی» مشهور شده‌است. اسناد تجاری زیادی در این خانه پیدا شده که هم اکنون طبقه بندی شده و در سازمان میراث فرهنگی نگهداری می‌شوند. بعضی از اسناد به خط برجسته سیاق است و قدمت برخی از تمبرهای اسناد به ۲۰۰ سال پیش می‌رسد. این تمبرها مربوط به کشورهای بریتانیا، هندوستان، آلمان و نیز تمبرهای عصر قاجاریه است. این ساختمان به لحاظ معماری از اهمیت فوق العاده خاصی برخوردار بوده و چهار طبقه دارد. اکثر ساختمان‌های بافت قدیم بوشهر دو طبقه و تعداد انگشت شماری سه طبقه بوده‌اند. عمده مصالح تشکیل دهنده آن را گچ، سنگ‌های مرجانی، آهک، چوب ساج و (صندل) چندل تشکیل می‌دهند. پوشش سقف از چوب صندل است. سقف اتاق پذیرایی نقاشی رنگ و روغن شده که برگرفته از نقاشی اروپایی می‌باشد.