امروز: یکشنبه، 3 تیر 1397

توریسم تراول

سایت گردشگری ایران و جهان

پل خواجو

پل بابا رکن الدین یا پل خواجو، در استان اصفهان واقع در شهر اصفهان و بر روی رودخانه زاینده‌رود در شرق سی وسه پل قرار دارد. این اثر در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ با شمارهٔ ثبت ۱۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. پل خواجو به فرمان شاه‏ عباس دوم در سال 1060 به صورت امروزى آن ساخته شده است. در وسط این پل براى اقامت موقتى شاه صفوى و خانواده او ساختمان مخصوصى (که به نام بیگربیکى شهرت دارد) بنا شد که هم‏ اکنون نیز وجود دارد و طاق هاى آن داراى تزئینات نقاشى است. نام پل خواجو، تحریف کلمه «خواجه‌» است که به مناسبت لقب بزرگان و خواجه‌های عصر صفوی نام گذاری شده است‌. طول پل 133 متر و عرض آن 12 متر است. پل خواجو به خاطر معماری و تزئینات کاشیکاری آن از دیگر پلهای زاینده رود مشهورتر است. این پل که در دوران صفوی یکی از زیباترین پلهای جهان به شمار می‌رفت، بیشتر به منزله سد و بند بوده‌است. در میان هریک از دو ضلع شرقی و غربی پل ساختمانی بنا شده که شامل چند اتاق مزین به نقاشی است. این ساختمان که (شاه نشین) نامیده می‌شود در آن دوره جایگاه بزرگان و امیرانی بوده که برای تماشای مسابقات شنا و قایقرانی بر روی دریاچه مصنوعی به این مکان فراخوانده می‌شدند.

کلیسای وانک

کلیسای وانک یا آمنا پرکیج نام کلیسایی در استان اصفهان است در محله جلفای شهر اصفهان که از روی کلیسای سنت استپانوس در جلفای آذربایجان کپی برداری شده‌است. این کلیسا از کلیساهای تاریخی ارمنیان اصفهان می‌باشد و در زمان شاه عباس ساخته شده‌است. وانک در زبان ارمنی به معنی صومعه است.قدمت موزه­ ی کلیسای وانک، البته نه در شکل و وسعت کنونی آن، به صد سال پیش؛ یعنی، سال­‌های 1905-1906 میلادی باز می­گردد. در این تاریخ به کوشش و یاری طاطاووس هونانیان، فرزند هاروتون هونانیان، نویسنده­ ی کتاب تاریخ جلفای اصفهان، اتاق­ هایی در ضلع شمالی حیاط کلیسای وانک برای نگهداری و نمایش کتاب­ ها، نسخه­‌های خطی و اشیای تاریخی ساخته شدند، که تا سال 1930 میلادی به منزله­ ی موزه و کتابخانه مورد استفاده قرار می‌گرفتند.
از ویژگیهای ساختمان:
بزرگترین و زیباترین کلیسای جلفای اصفهان است.

میدان امام ( نقش جهان )

آدرس : اصفهان - میدان امام حسین(ع) - خیابان سپاه
میدان نقش جهان در استان اصفهان واقع در شهر اصفهان ابعادی کوچکتر، در دوره تیموریان ساخته شد. در زمان شاه عباس اول این میدان توسعه یافت و فرم و شکل امروزین خود را یافت. برخی از مهمترین ابنیه پیرامونی این میدان، در همین دوره ساخته شد. پس از انتقال پایتخت ایران از اصفهان به شیراز، میدان نقش جهان اهمیت خود را به تدریج از دست داد. در دوره قاجار، این میدان و ابنیه پیرامونی آن رو به تخریب نهاد. با آغاز دوره پهلوی اول تمامی ابنیه اطراف میدان بطور کامل بازسازی شدند. کار مرمت و بازسازی این ابنیه تا امروز بطور مداوم ادامه دارد.میدان نقش جهان در زمان صفویان در جایی بنا شده است که پیش از آن باغ بزرگی بنام باغ نقش جهان در آن مکان بوده است. درازای میدان نقش جهان بیش از 500 متر، پهنای آن 165 متر و مساحت آن نزدیک به 85 هزار مترمربع است. در زمان شاه عباس اول و جانشینان وی این میدان محل بازی چوگان، رژه قشون و برگزاری آئین‌ها و جشن‌ها و نمایش‌های گوناگون بوده است. دو دروازه سنگی چوگان که هنوز در شمال و جنوب این میدان بر جای مانده، یادگار آن دوران است. در گرداگرد این میدان بناهای باشکوه و زیبایی چون مسجد شیخ لطف الله، مسجد جامع عباسی کاخ عالی قاپو و سر در قیصریه ساخته شده که هر یک از آنها نمونه ای درخشان از معماری دوران صفویان است. این میدان و دیگر آثار تاریخی اطراف آن شامل مسجد امام ( مسجد جامع عباسی ) ، کاخ عالی قاپو ، مسجد شیخ لطف الله و سر در بازار قیصریه ، اثر فکر خلاق و دستان هنرمند معماران ورزیده ایرانی بویژه شیخ بهائی ، استاد علی اکبر اصفهانی ، و استاد محمد رضا اصفهانی است .

قنات دو طبقه مون

قنات دو طبقه مون با قدمتی ۸۰۰ ساله، یکی از عجیب ترین و شگفت انگیزترین قنات‌های ایران است و در محله "مون" شهرستان اردستان واقع در استان اصفهان قرار دارد و شامل دو طبقه‌است که که در هر طبقهٔ آن آبی مستقل جریان دارد به گونه‌ای که آب هیچ یک به دیگری نفوذ نمی‌کند و این قنات از دو کانال موازى که بر روى هم قرار گرفته و در چاه‌هاى عمودى مشترک ، تشکیل شده است.
قنات دو طبقه ای اردستان از شاهکارها علم مهندسی در قدیم و پیچیده‌ترین قنات‌های منحصر بفرد و اولین قنات دو طبقه در جهان است که برای کاوش و حفر آن از مقنیان ورزیده و با در نظر گرفتن شرایطی اقلیمی آن را حفر کرده اند.
قنات دو طبقه در ناحیه‌اى که دو طبقه لایهٔ آبدار به وسیله یک قشر غیرقابل نفوذ از یکدیگر جدا شده‌اند حفر مى‌‌کردند. در بسیارى از قنات‌ها مشاهده مى‌شود که در قسمتى از قنات دو کانال بر روى یکدیگر حفر شده و قبل از آفتابى شدن قنات، آب آنها روى همدیگر ریخته و تشکیل یک قنات واحد را مى‌دهد.