امروز: یکشنبه، 3 تیر 1397

توریسم تراول

سایت گردشگری ایران و جهان

تالار اشرف

تالار اشرف متعلق به دوران صفویه می‌باشد که در استان اصفهان واقع در شهر اصفهان ، خیابان سپه، خیابان استانداری واقع شده است .
این تالار یکی از بناهای تاریخی اصفهان می‌باشد که در دوران صفویه محل سکونت پادشاه، و حرم سلطنتی بود و در دوران قاجار، خانه صارم‌الدوله ( فرمانده نظامیان اصفهان ) شد و سپس به انبار علوفه و اقامت‌گاه سربازان روسی تبدیل شد و روزگاری نیز به اداره صحیه و سجل احوال، اداره معارف، اداره فرهنگ و هنر، اداره آموزش و پرورش، و اداره تشریفات استانداری تغییر کاربری داد.
تالار اشرف که در زمان شاه عباس دوم صفوی شروع به ساخت و در دوره شاه سلیمان کامل شد، در محدوده تاریخی دولتخانه صفوی ،در نزدیکی رکیب‌خانه، تالار تیموری، توحیدخانه و کاخ چهلستون واقع بود که امروزه در غرب خیابان استانداری و در محدوده باغ استانداری اصفهان قرار گرفته است. این بنا به طور کامل با چوب بست ساخته شده بام آن مسطح بر پایه‌های بلند ضخیم پوشیده از طلا بنا شده است که در اوایل جنگ جهانی اول به عنوان انبار مورد استفاده واحدهای نظامی و سپس به جایگاه دسته موزیک نظامی تبدیل می‌شود.
حدود هشتاد سال پیش ، بعد از تخریب ساختمان‌های چپ و راست تالار اداره باستان شناسی با باز سازی آن از ویرانی آن جلوگیری نمود و سپس ساختمان برای استقرار اداره معارف عمومی در نظر گرفته شد.

خانه مشروطه اصفهان

خانه مشروطه واقع در استان اصفهان مکان گردهم‌آیی آزادی‌خواهان، مردم، علما، روشنفکران و رجال سیاسی فرهنگی شهر اصفهان و بختیاری محسوب می‌شد تا درمورد مشروطیت، حکومت قانون و امور مدنی مشورت و هم‌فکری نمایند.
نام مشروطیت در حقیقت دربرگیرنده "قانون‌گرایی" و حکومت "مردم‌سالاری" و "مشورت" را به ذهن می‌آورد. به همین دلیل می‌توان با قدم گذاشتن در این خانه و مطالعهٔ اسناد و مدارک و تصاویر موجود در آن با فعالیت مشروطه‌خواهان اصفهان و مباحث و اندیشهٔ آنان آشنا شد.

منارساربان

منار ساربان واقع در استان اصفهان در شمال محله جوباره که محله یهودی‌نشین شهر اصفهان می‌باشد قرار دارد و از زیباترین منارهای عهد سلجوقی به شمار می‌آید که دارای تزئینات آجری و کاشی کاری است و در قرن ششم هجری بنا شده‌است.این مناره حدود پنجاه و چهار متر ارتفاع دارد و از ارتفاعات درون و اطراف شهر به خوبی مشاهده می‌شود و معرف سبک خالص معماری دوران سلجوقی شهر تاریخی اصفهان در مجموعه آثار تاریخی آن دوره می‌باشد.
این مناره از نظر معماری به هفت بخش تقسیم شده است :
قسمت اول این مناره آجر چینی ساده و بخش‌های دوم و سوم آن دارای تزیینات عالی آجری می‌باشد. بخش چهارم آن تاج اول مناره‌است که مقرنس‌های آجری توأم با کاشی فیروزه ای دارد و بسیار جالب و پر حالت است.

حمام علیقلی آقا

یکی از حمام‌های قدیمی استان اصفهان که تا همین چند سال پیش هم مورد استفاده قرار می‌گرفت، حمام علیقلی آقا می‌باشد که در اواخر دوره صفویه حدود سیصد و ده سال پیش توسط شخصی به همین نام ساخته شد. این حمام با مساحت هزار و دویست متر متر مربع یکی از چند گرمابه معروف شهر اصفهان به شمار می‌آید که نشانگر این است ایرانیان تا چه حد در معماری پیشرفته بوده اند، تا جائیکه می‌بینیم حتی در ساخت این حمام نیز پا را از ساخت جائی که صرفا مخصوص نظافت باشد فراتر نهاده و بنای آن را با ظریفترین ابعاد هنری و معماری درآمیخته اند.
این حمام در منطقه بیدآباد شهرستان اصفهان توسط علیقلی آقا از درباریان دو پادشاه صفوی، شاه سلیمان و شاه سلطان حسین صفوی در مجموعه‌ای که خود، بانی آن بوده در سال هزار و صد و بیست و پنج هجری قمری بنا شده است. این حمام از نوع معماری سبک اصفهان در اواخر عصر صفوی می‌باشد.

سر در بازار قیصریه

بازار قیصریه بازاری است در بافت تاریخی شهر اصفهان که عمدتاً به فعالیت فرش‌فروشان اختصاص دارد. سردر قیصریه، ورودی این بازار است. این سردر را قیصریه می‌نامند از آن جهت که از روی نمونه یکی از بناهای شهر قیصریه در آسیای صغیر ترکیه امروز ساخته اند.
بازار قیصریه استان اصفهان از بزرگترین و مجلل‌ترین مرکز خرید و فروش در دوران صفویه بوده است.
از ویژگی‌های این بازار :
سر در عالی با تزئینات آجری چینی، نقاشی‌های موجود در سر درب شامل تصویر شاه عباس در جنگ با ازبکان، تصاویری از زنان و مردان اروپایی، دو لچکی کاشیکاری که صحیح و سالم است و تصویر تیراندازی را با سر انسان و تنه ببر یا شیر و دم اژدها نشان می‌دهد و می‌تواند همواره نشانه مخصوص شناسایی این شهر افسانه ایی دنیا باشد.
در شمال میدان امام و روبروی مسجد امام، سردر بازار قیصریه قرار دارد. ساختمان آن در زمان شاه عباس اول به اتمام رسیده است و معمار آن استاد علی اکبر اصفهانی بوده است.
سردر بنای عظیم قیصریه مهمترین و با عظمت‌ترین دروازه‌های ورودی شهر صفوی اصفهان بوده که از طریق بازار بزرگ قیصریه قسمت اصفهان جدید را به شهر سلجوقی (میدان کهنه آن روزگار) متصل می‌کرده است.

مناره باقوشخانه

آدرس : میدان قدس خیابان زینبیه
مناره باقوشخانه‎‎‎ یکی از ظریف‌ترین و پر تزئین‌ترین مناره‌های اواخر عهد ایلخانی میباشد که در استان اصفهان شمال‎ غربی‎ محله جویباره شهر اصفهان‎ در کنار باغ باقوشخانه‎ قرار دارد. کارشناسان با توجه به تزئینات و نحوه معماری زمان تاسیس آن قرن هشتم هجری و یادگار دوره‌ی ایلخانی می‌دانند. نام دیگر این مناره مسجدباباسوخته بوده است و ارتفاع ان ۳۸متر می‌باشد. دلیل معروفیت این مناره به باغ قوشخانه مجاورت آن با باغ سلطنتی است که که مراسم اعطای خلعت از طرف پادشاهان صفوی در این باغ به عمل می‌آمده است و ضمنا باز‌های شکاری پادشاهان صفوی در این باغ نگهداری می‌شده اند. تزیین آن به خط بنایی فیروزه‌ای بر زمینه آجری است که به طور مارپیچ کلمه "الله اکبر" تکرار شده است.

سارویه یا تپه اشرف

سارویه یا کهن دژ یا تپه اشرف نام کتابخانه ای بوده در استان اصفهان در دژی قدیمی به همین نام در شهر جی سپاهان یا اصفهان کنونی ، در کنار پل شهرستان که در کناره شمالی زاینده رود واقع شده است.
در این کتابخانه بزرگ کتاب‌های فراوانی نگهداری می‌شده‌.. .... سارویه در حمله اعراب به ایران ویران گردید و اکنون تنها بقایای آن به صورت تپه‌ای برجا مانده است که بنام "تپه اشرف" معروف است.
این دژ دارای دالانهای متعددی بوده و به همین دلیل در ابتدای حمله‌ی اعراب کتابهای سارویه از دسترس محفوظ ماندند.
نقل است که در زمان تهمورث، اختر‌شناسان خبر دادند که به زودی در مغرب زمین طوفان عظیمی برپا می‌شود. تهمورث از بیم سرایت این طوفان به سرزمین ایران دستور می‌دهد تا زمینی را بیابند که از گزند طوفان و زمین لرزه در امان باشد، پس از جستجو روستای جی در حوالی اصفهان را مناسب یافتند، سپس به دستور تهمورث دژ سارویه را در آنجا بنا کردند تا کتابهای موجود در گنج خانه سلطنتی به آنجا انتقال بیابد، بلکه از گزند طوفان در امان باشد و مردمان از دانش گذشتگان بی‌بهره نباشند.

حمام شیخ بهایی

حمام شیخ بهائی مربوط به دوره صفوی است و در استان اصفهان واقع در شهر اصفهان ، خیابان عبدالرازق، کوچه شیخ بهائی واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۹ تیر ۱۳۷۷ با شمارهٔ ثبت ۲۰۶۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام شیخ بهائی معروف‌ترین حمام شهر اصفهان، توسط شیخ بهائی (م۱۰۳۰ق) در۱۰۲۵ق در عهد شاه عباس، طراحی و ساخته شده است. حمامی تاریخی که میان مسجد جامع و هارونیه در بازار کهنه، نزدیک بُقعه معروف به «درب امام» واقع شده است. به واسطه ویژگی منحصربه‌فرد خود با افسانه‌ها و داستان‌های گاهی متناقض آمیخته شده است.
معماری حمام شیخ‌بهایی سال‌ها همچون معمایی تو در تو ذهن کنجکاو جهانیان را به خود مشغول کرده بود چرا که این حمام دو راز شگفت با خود داشت؛ یکی اینکه آب این حمام تنها با یک شمع گرم می‌شده و دیگر اینکه این شمع همواره روشن بوده است.

آتشگاه ( آتشگاه اصفهان )

قدیمی‌ترین اثری که از گذشته‌های دور شهر اصفهان در این شهر وجود دارد بنائی موسوم به آتشگاه است که در جاده اصفهان به نجف آباد در نزدیکی منارجنبان بر فراز یک تپه سنگی قرار گرفته است.این بنا نزدیک رودخانه زاینده رود است و ساخت آن را به دوران ساسانی یا پیش از آن نسبت داده‌اند.
آتشگاه استان اصفهان یکی از سه اثر قدیمی به جا مانده از دوران باستان و از نظر بزرگی سومین اثر موجود در شهر اصفهان می‌باشد. و جزو هفت آتشکده بزرگ ایران در زمان قباد ساسانی بوده است.
اکثر مورخین اسلامی از جمله ابن خردادبه و حمداله مستوفی و ابن حوقل از این بنا نام برده و آن را آتشکده معرفی کرده اند و دانشمندان خارجی نیز درباره آتشگاه پژوهش و بررسی کرده اند که از جمله آنها ماکسیم سیرو و آندره گدار فرانسوی هستند.

آرامگاه خواجه نظام الملک

آدرس : شهر اصفهان - خیابان ولیعصر – کوی نظام الملک – ابتدای پاچنار
خواجه نظام‌الملک طوسی (۳۹۶ شمسی - ۲۸ مهر ۴۷۱ شمسی؛ ۴۰۸ قمری - ۱۰ رمضان ۴۸۵ قمری؛ ۱۰۱۸ میلادی - ۱۴ اکتبر ۱۰۹۲ میلادی) وزیر نیرومند دو تن از شاهان دوره سلجوقیان در ایران بود. وی نیرومندترین وزیر در دودمان سلجوقی بود و سلجوقیان نیز در زمان وی به اوج نیرومندی رسیدند. او بیست و نه سال به سیاست درونی و بیرونی سلجوقی سو می‌داد.
مرگ:
در واپسین سالهای پادشاهی ملکشاه میان او و خواجه اختلافاتی پیشامد که سرانجام به کنار گذاشتن او از وزیری وسپس ترور مشکوک خواجه‌نظام‌الملک انجامید. وی در 12 رمضان ۴۸۵ ه ق هنگامی که با اردوی شاهی از اصفهان به بغداد می‌رفت در نزدیکی صحنه در کرمانشاه به دست کسی که رخت صوفیان را پوشیده بود با ضرب کارد بر سینه و رگش زخمی شد و یک روز پس از آن درگذشت. کشتن او را در آن زمان به اسماعیلیان پیوند دادند. سی و پنج روز بعد در 15 شوال پس از مرگ او ملکشاه نیز درگذشت و برپایه برخی حدسهای تاریخنویسان به دست هواخواهان خواجه بدو زهر خورانده شده بود.