امروز: سه شنبه، 29 خرداد 1397

توریسم تراول

سایت گردشگری ایران و جهان

خانه استاد جلال الدین همایی

خانه استاد جلال همایی در استان اصفهان در دوره قاجاریه در محله پاقلعه شهر اصفهان بنا گردید. مرحوم استاد جلال‌الدین همایی، ادیب، شاعر و استاد زبان و ادبیات فارسی در سال هزار و دویست و هفتاد و هشت در این خانه دیده به جهان گشود.
این خانه، ساختمانی یک اشکوبه با حیاط مربع شکل می‌باشد که در دو سوی غرب و جنوب آن ساختمان قرار گرفته است.
قسمت جنوبی دارای ایوان مرکزی می‌باشد و بالاتر از حیاط قرار گرفته و دو اتاق سه دری در دو طرف ایوان نیز طراحی شده است.

آرامگاه صائب تبریزی

آرامگاه صائب تبریزی واقع در استان اصفهان در محله لَنبان شهر اصفهان، در محلی که در زمان حیات او معروف به تکیه میرزا صائب بود واقع شده است. مقبرهٔ صائب در باغچه‌ای در اصفهان در خیابانی که به نام او نامگذاری شده‌است قرار گرفته است .
آرامگاه وی در باغ شخصی او که باغ تکیه نامیده می‌شود در کنار نهـر نیاصرم در خیابـان صائب اصفهان واقع شده و معماری آن با توجه به زمان حیاتش، از معماری دوران صفویه الهام برگرفته شده است . آرامگاه صائب در سال هزار و سیصد و چهل و شش به شکل کنونی درآمده است .
این بنا ایوانی زیبا دارد که طول آن حدود چهارده متر ، عرض آن شش متر و هشت متر ارتفاع دارد و حدود دو متر از سطح باغ مرتفع‌تر ساخته شده است که دارای ده پله سنگی سراسری می‌باشد . بر روی سر ستونهای ایوان زیبـا، قوسهای جناغی قرار گرفته‌اند و زیر سقف با طرح شطرنجی آینه کاری شده اسـت. قسمت شـرقی و غربـی ایوان دارای دو دهنه، یک ستون و دو قوس می‌باشند.
سنگ مزار یک قطعه سنگ مرمر یکپارچه یزدی می‌باشد که سنگ مزار قدیمی را در وسط آنجا داده‌اند. سنگ اصلی مزار به دو قسمت تقسیم شده و دارای کتیبه‌ای شامل یک مطلع و یک غزل از صائب به خط " محمد صالح اصفهانی " خوشنویس مشهور دوران صفوی می‌باشد .

پل شهرستان

پل شهرستان قدیمی‌ترین پل شهر اصفهان واقع در استان اصفهان به شمار می‌آید که در چهار کیلومتری شرق این شهر واقع شده است و در حال حاضر در محدوده شهر می‌باشد . این پل در قدیم جسر حسین و پل جی نیز نامیده می‌شد. مافروخی اصفهانی در کتاب محاسن اصفهان که به زبان عربی می‌باشد از این پل به نام جسر حسین نام برده است و عماراتی را که نزدیک آن هستند به نام قصر مغیره و قصر یحیی یاد کرده است
به نظر کارشناسان و نویسندگان این پل در زمان ساسانیان احداث شد و در زمان دیلمیان و سلجوقیان بازسازی و مرمت شده است. البته کتیبه یا نشانه ای که بر این این مطلب صحه بگذارد ، در پل موجود نمی‌باشد اما سبک معماری و شباهت آن با پل‌های دوره ساسانی که در بعضی نقاط پابرجاست باعث به وجود آمدن این نظریه شده است.
دلیل نامگذاری این پل به پل شهرستان این است که در روستائی به همین نام در شرق اصفهان قرار دارد . در نزدیکی پل بقعه الراشد بالله خلیفه عباسی واقع شده است که در سال پانصد و سی و دو هجری قمری در اصفهان به دست یکی از فدائیان اسماعیلی کشته شد.

پل مارتان اصفهان

پل مارنان نام پلی در استان اصفهان و در شهر اصفهان می‌باشد که در اصل ماربین نام داشته که خود ماربین هم دگرگون شده "مهربین" از فرهنگ اوستایی است و و چون از روی این پل می‌توان کوه آتشگاه و قریه ماربین اصفهان را دید یا بدانجا دسترسی پیدا کرد.اینکه به اطراف کوه آتشگاه ناحیه ماربین می‌گویند، به این خاطر است که از فراز این کوه، زاینده رود با پیچ و خم هایش همچون یک مار نقره ای به نظر می‌رسد. با تصحیف این نام در زبان پهلوی ساسانی به "ماربین" تغییر یافت و به دنبال آن در طول مدت هزار و پانصد سال تاریخ اسلامی ایران همواره با همین نام شناخته می‌شود.
ساختمان این پل که از زمان‌های بسیار دور همانطور که پل جی یا پل شهرستان واسطه اتصال شمالی‌ترین ساحل شهری زاینده‌رود به جنوبی‌ترین ساحل مقابل بوده است، پل مارنان نیز وجود داشته و واسطه اتصال دو ساحل شمالی و جنوبی رودخانه در غربی‌ترین قسمت شهر اصفهان می‌باشد و روستای ماربین از طریق پل مارنان به روستاهای مقابل آن که در ساحل جنوبی رود خانه قرار دارند متصل می‌شده است .شکل امروزی پل مارنان با نمای ساختمانی آن در عصر صفویه تغییری نکرده ولی تعمیرات مکرر داشته است.

تالار اشرف

تالار اشرف متعلق به دوران صفویه می‌باشد که در استان اصفهان واقع در شهر اصفهان ، خیابان سپه، خیابان استانداری واقع شده است .
این تالار یکی از بناهای تاریخی اصفهان می‌باشد که در دوران صفویه محل سکونت پادشاه، و حرم سلطنتی بود و در دوران قاجار، خانه صارم‌الدوله ( فرمانده نظامیان اصفهان ) شد و سپس به انبار علوفه و اقامت‌گاه سربازان روسی تبدیل شد و روزگاری نیز به اداره صحیه و سجل احوال، اداره معارف، اداره فرهنگ و هنر، اداره آموزش و پرورش، و اداره تشریفات استانداری تغییر کاربری داد.
تالار اشرف که در زمان شاه عباس دوم صفوی شروع به ساخت و در دوره شاه سلیمان کامل شد، در محدوده تاریخی دولتخانه صفوی ،در نزدیکی رکیب‌خانه، تالار تیموری، توحیدخانه و کاخ چهلستون واقع بود که امروزه در غرب خیابان استانداری و در محدوده باغ استانداری اصفهان قرار گرفته است. این بنا به طور کامل با چوب بست ساخته شده بام آن مسطح بر پایه‌های بلند ضخیم پوشیده از طلا بنا شده است که در اوایل جنگ جهانی اول به عنوان انبار مورد استفاده واحدهای نظامی و سپس به جایگاه دسته موزیک نظامی تبدیل می‌شود.
حدود هشتاد سال پیش ، بعد از تخریب ساختمان‌های چپ و راست تالار اداره باستان شناسی با باز سازی آن از ویرانی آن جلوگیری نمود و سپس ساختمان برای استقرار اداره معارف عمومی در نظر گرفته شد.

خانه مشروطه اصفهان

خانه مشروطه واقع در استان اصفهان مکان گردهم‌آیی آزادی‌خواهان، مردم، علما، روشنفکران و رجال سیاسی فرهنگی شهر اصفهان و بختیاری محسوب می‌شد تا درمورد مشروطیت، حکومت قانون و امور مدنی مشورت و هم‌فکری نمایند.
نام مشروطیت در حقیقت دربرگیرنده "قانون‌گرایی" و حکومت "مردم‌سالاری" و "مشورت" را به ذهن می‌آورد. به همین دلیل می‌توان با قدم گذاشتن در این خانه و مطالعهٔ اسناد و مدارک و تصاویر موجود در آن با فعالیت مشروطه‌خواهان اصفهان و مباحث و اندیشهٔ آنان آشنا شد.

سارویه یا تپه اشرف

سارویه یا کهن دژ یا تپه اشرف نام کتابخانه ای بوده در استان اصفهان در دژی قدیمی به همین نام در شهر جی سپاهان یا اصفهان کنونی ، در کنار پل شهرستان که در کناره شمالی زاینده رود واقع شده است.
در این کتابخانه بزرگ کتاب‌های فراوانی نگهداری می‌شده‌.. .... سارویه در حمله اعراب به ایران ویران گردید و اکنون تنها بقایای آن به صورت تپه‌ای برجا مانده است که بنام "تپه اشرف" معروف است.
این دژ دارای دالانهای متعددی بوده و به همین دلیل در ابتدای حمله‌ی اعراب کتابهای سارویه از دسترس محفوظ ماندند.
نقل است که در زمان تهمورث، اختر‌شناسان خبر دادند که به زودی در مغرب زمین طوفان عظیمی برپا می‌شود. تهمورث از بیم سرایت این طوفان به سرزمین ایران دستور می‌دهد تا زمینی را بیابند که از گزند طوفان و زمین لرزه در امان باشد، پس از جستجو روستای جی در حوالی اصفهان را مناسب یافتند، سپس به دستور تهمورث دژ سارویه را در آنجا بنا کردند تا کتابهای موجود در گنج خانه سلطنتی به آنجا انتقال بیابد، بلکه از گزند طوفان در امان باشد و مردمان از دانش گذشتگان بی‌بهره نباشند.