امروز: دوشنبه، 29 مرداد 1397

توریسم تراول

سایت گردشگری ایران و جهان

خانه معین

خانه معین یک بنای تاریخی در استان زنجان و در شهر زنجان است. دیوار کاهگلی و درب چوبی آن حکایت از قدمت بنا دارد و دورتر از آسیابی آبی و متروکه یادگاری از دوران گذشته و مردمانش. بنای داخل باغ با معماری قاجاری و الهام گرفته از قصرهای آن دوران ولی در ابعاد کوچکتر احداث شده است. بنا دارای طرح محوری تقارن بوده و به جای حیاط در وسط باغ بزرگ زیبایی قرار گرفته است.
دو اتاق این بنا از همه زوایا به باغ اشراف دارند. ایوان سرتاسر ضلع جنوبی را در بر گرفته و از طریق پله ای شرقی و غربی به کف حیاط مرتبط می‌شوند. بالای پله دو ستون بزرگ آجری قرار دارد که تا ارتفاع 50 سانتی متر از سنگ در ساختار این ستون‌ها استفاده شده است. این ستون‌ها دارای سرستون‌های تزئین شده با آجر و قالب‌های گچی هستند.
چهار ستون چوبی نیز حدفاصل دو ستون آجری قرار گرفته است که فاصله آنها را با نرده‌های چوبی آراسته اند.

خانه شیخ الاسلام

خانه شیخ الاسلام واقع در استان زنجان بر روی یک شیب ملایم قرار گرفته که این در ضلع شمالی به خیابان امام و در جنوب به کمربندی خیام در شهر زنجان می‌رسد . این بنا در مجموعه حریم بازار واقع گردیده که در ضلع شرقی آن خیابان فردوسی و در ضلع شمالی مجموعه بازار تاریخی و خیابان ضیائی می‌باشد در ضلع غرب کوچه شیخ الاسلام و در جنوب نیز به بافت قدیمی و کوچه حسینیه منتهی می‌گردد .
باتوجه به تحقیقات به عمل آمده بنای مزبور در سال 1136 ه . به دستور بانی ، مرحوم شیخ الاسلام که یکی از علمای بزرگ زنجان بوده جهت سکونت ساخته شده است. منزل شیخ الاسلام به سبک خانه‌های قدیمی زنجان و با مصالح سنگ ، آجر و ملاط در یک طبقه کار شده ورودی در ضلع غربی و اتاقها برگرد حیاطی مشجر واقع گردیده تالار اصلی در ضلع شمالی بنا با تزئینات گچبری و سقف لمبه کاری شده خود نمائی می‌کند در ضلع جنوبی حیاط تالار اینهمی باشد که متاسفانه در حال حاضر بصورت انباری مورد استفاده می‌باشد این تالار نیز دارای گچبری بسیار زیبیا با نقوش گیاهی و حیوانی و مقرنس بنا بصورت مسطح با تیرهای چوبی و پوشش ملاط کاه گل بوده در سالهای اخیر با پوششی از اسفالت ایزولاسیون شده است .

کاروانسرای سرچم

کاروانسرای سرچم در شهر زنجان مرکز استان زنجان در قرن هشتم هجری قمری در مسیر تجاری ری به آذربایجان بوده است، طبق نوشته کتیبه سردرِ آن «رباط» نام داشته است و در قرن چهاردهم سال ۷۴۳ هجری قمری در دوره ایلخانیان، در روستای سرچم احداث شده است.
سرچم در ۸۰ کیلومتری محور زنجان- میانه در ساحل رودخانه زنجان چای، مشرف به جاده قدیم تبریز واقع است. بررسی آثار و بقایای این کاروانسرا نشان می‌دهد که طرح معماری آن از نوع کاروانسراهای چهارایوانی، شامل صحن مرکزی و حجره‌های شاه نشین بوده است. در چهار گوشه این کاروانسرا حداقل چهار برج تعبیه شده بود که امروزه همه بخش‌های کاروانسرا، به استثنای درِ ورودی آن، ویران و به تلی از خاک تبدیل شده اند.

تپه نور

تپه نور از مهمترین آثار تاریخی استان زنجان می­باشد که در جنوب شرقی شهر سلطانیه و در موقعیت 1.5 کیلومتری جنوب گنبد سلطانیه واقع شده است.
ارتفاع این تپه 15 متر بوده و قدیمی­ترین اثر به دست آمده از آن قطعه سفالی مربوط به 5000 سال قبل از میلاد می­باشد.
حفاری­های انجام شده نشان می­دهد که در این مکان بنایی دوازده ضلعی مربوط به زمان ایلخانان مغول وجود داشته است. شالوده این بنا با سنگ و ملات گچ و آهک ساخته شده است. دیوار خارجی بنا شامل دو ردیف سنگ بزرگ بوده و در بین زوایای دوازده ­گانه بنا نیم ستون­هایی تزیینی دیده می­شود.
این سایت در سال 1971 میلادی مورد کاوش واقع شد که در کاوش‌ها ، پایه‌های یک ساختمان عظیم دوازده ضلعی یافت شد که به احتمال زیاد یک برج گنبدی همانند مقبره اولجایتو است با جنبه‌های دیگری همچون راهرو ها، پله ها، تزئینات و بقایای یک گنبد. پایه‌ها از قطعات سنگی ساخته شده که با ملات به هم متصل شده اند.
یافته‌های باستان شناسی همچنین گواه وجود گنبدی بزرگ که شاید یکی از گنبد‌های دو پوسته بوده، می‌باشد.

موزه باستان شناسی گنبد سلطانیه

در استان زنجان و در قسمت جنوب غربی کهن دژ شهر سلطانیه , گنبد سلطانیه به عنوان یکی از بناهای عظیم اسلامی همچون نگینی سربرافراشته و خودنمایی می­کند و موزه باستان شناسی گنبد سلطانیه در آن واقع شده است .
این بنا در دوران حکومت سلطان محمد خدابنده (اولجایتو) در مدت 9 سال (از سال 704 الی 712 هجری قمری) احداث شده است.
درباره این بنا، فرضیه­های بسیاری از نظر تناسب­ ها، ترکیب ­ها، تلفیق ­ها و دیگر ویژگی­ها از سوی مورخان، جغرافی­ دانان، باستان­شناسان و حتی مردم عادی ابراز شده است که دو وجهه غالب دارند:
نظریه نخست، به مورخان و جغرافی­ دانان متقدم مربوط است که بنای گنبد را آرامگاه سلطان محمد خدابنده اولجایتو معرفی کرده­اند. نظریه دوم، مربوط به انتساب و اختصاص بنا، از طرف اولجایتو، به آرامگاه علی­بن ابیطالب (ع) و حسین­بن علی (ع) است.

نگاره‌های سنگی ویر (داش کسن)

نگاره‌های سنگی ویر (داش کسن) ـ به معنای سنگ تراشیده یا بریده سنگ ـ در جنوب شرقی روستای «ویر» در سینه‌کش ارتفاعات محلی شهرستان سلطانیه در استان زنجان قرار دارد. در این معبد علاوه بر استفاده از فن‌آوری پیش‌رفته زمان که پیامد رشد و تکامل فن سنگ‌تراشی با ابزار فلزی است، انتخاب مناسب‌ترین نقطه نسبت به نقاط همجوار، نمودار توجه و آشنایی کامل سازندگان آن با دانش زمین‌شناسی و معدن‌شناسی است. به نظر می‌آید هنرمندان خلاق معبد صخره‌ای، در خلق حجاری‌ها و کنده‌کاری‌های زیبا که در غرب و شرق این نیایشگاه گسترده شده است، علاوه بر مهارت در شیوه سنگ‌تراشی، از پاره‌ای اصول پیکرتراشی نیز الهام گرفته‌اند. ظهور و پیدایش این معبد صخره‌ای را می‌توان با توجه به شکل معماری چلیپایی آن و وجود فضاهایی مانند مهرابه‌های مهرپرستان، متعلق به سده‌های اول و دوم میلادی دانست. هر جند شیوة پرداخت نقوش آن متأثر از اوضاع اجتماعی ایران در سدة هشتم هـ .ق است. نقوش حجاری شده اژدها، طرح‌های گیاهی، ردیفی از بن‌نگاره‌ها بر روی گلدان‌هایی در دو سوی طاق هلالی ـ در دهه‌ها و سده‌های بعد این شیوه تزیینی را بر گرداگرد ایوان‌های مساجد می‌بینیم. همراه با محرابی‌هایی با تزیینات مقرنسی، آمیزه‌ای از هنر ایران و چین را با مفهوم و محتوایی دیگر به نمایش گذاشته است.