امروز: دوشنبه، 29 مرداد 1397

توریسم تراول

سایت گردشگری ایران و جهان

موزه دزفول

موزه دزفول از بناهای زیبای معماری دوره قاجاریه است که در شهر دزفول از توابع استان خوزستان و در مرکز محله کرناسیون در شمالی‌ترین قسمت بافت قدیم قرار گرفته است.
محله کرناسیون در ابتدا محل اسکان عشایری بوده است که از کوههای کرناس در شمال شهرستان دزفول به این منطقه کوچ می‌کرده اند که با گسترش شهر و توسعه شهرنشینی به محلی برای اسکان ثابت آنها مبدل گشته است و همین دلیلِ نامگذاری این محله میباشد .
تمامی محله‌های قدیمی دزفول دارای یک خانه بزرگ و اعیانی متعلق به خان آن محله ، حمام و مسجد بوده است که این محله نیز از این قاعده مستثنی نیست. .این حمام علاوه بر نام کرناسیون به نامهایی همچون حمام نو یا حمام حاج نصیر موسوم است . نام معمار بنا استاد معزی است.
از سال ۸۲ مرمت این بنا آغاز شد و در سال ۱۳۸۵ به موزه مردم شناسی دزفول تبدیل گردید.

بافت قدیمی دزفول

شهر دزفول در شمال استان خوزستان قرار دارد و از معدود شهرهای ایران است که در هسته‌ی اصلی شهر بافت قدیمی خود را تا حد زیادی حفظ کرده است
دزفول با قدمتی 5 هزارساله جزء شهرهای با اهمیت است که دارای بافت قدیم به مساحتی بالغ بر 244 هکتار در حاشیه‌ی رود دز می‌باشد وطبق تقسیم بندی محله ای به 28 محله تقسیم شده است که گذرهای سرپوشیده ای به نام ساباط پیوستگی این محلات را بیشتر می‌نماید. این بافت دارای 12 هزار واحد مسکونی به غیر از فضاهای مسکونی و تجاری می‌باشد و یکی از قدیمی‌ترین بافت‌های کشور شناخته شده است.
اکثر بناهای این بافت آجری بوده و به همین دلیل این شهر به موزه‌ی آجری ایران نیز شهرت دارد.
در گذرهای بافت تاریخی دزفول و برخی بناهای آن آجرکاری‌های زیبایی به چشم می‌خورد که اختصاصی این شهر بوده و خوون چینی نام دارد.

پل تاریخی دزفول

پل تاریخی دزفول در شهر دزفول از توابع استان خوزستان نماد شکوه تاریخ ایران و مایه افتخار هر ایرانیست . این پل که بعد از شکست امپراطور روم در زمان شاپور اول ساسانی توسط مهندسان ایرانی و اسرای رومی بر روی رود همیشه جاری و زلال دز در شهر دزفول ساخته شده است با توجه به قدمت بسیار خود چند بار در دوره‌های دیلمیان ، فویه و قاجاریه و پهلوی مرمت شده است.
ساخت این پل به سال ۲۶۳ میلادی می‌رسد و بیش از ۱۷۴۰ سال قدمت دارد . این پل جزو اولین آثاری بوده که در کشور به ثبت رسیده و در سال 1310به شماره ۸۴ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.
پل منحصر به فرد دزفول 370متر طول دارد و عرض آن هم 9 متری است. پل تاریخی دزفول از یک دهانه کوچک و بزرگ تشکیل شده که در حال حاضر 17 دهانه از این پل باقی مانده است و این دهانه‌ها در مسیر آبروی رودخانه نیستند.پل قدیمی دزفول مهمترین اثر تاریخی شهرستان دزفول می‌باشد و در سال‌های اخیر تلاش‌های بیشتری برای حفظ این اثر ارزشمند صورت گرفته است.

پل تاریخی شالو

پل تاریخی شالو یکی از آثار قدیمی شهرستان ایذه و استان خوزستان است و در مسیر جاده تاریخی دزپارت قرارداشته است.
پل شالو گذرگاهی است که قدمتی چند هزارساله دارد و آثار برجامانده آن نشان دهنده هنر معماری و اندیشه ایرانیان باستان است.
این پل در قلمرو طایفه شالو واقع بوده است، صدها سال است که به این نام شناخته می‌شود.
پل شالو و « گدار» معروف « بلوطک» نه تنها یکی از مهم‌ترین گذرگاه‌هایی است که خوزستان را به فلات مرکزی ایران وصل می‌کند بلکه بخش مهمی از ایل بختیاری نیز از آن استفاده کرده و خود را به مناطق گرمسیری و سردسیری می‌رساند. این پل در طول تاریخ با اسامی مختلفی مانند: خره زاد، خورزاد، دزپارت، دسفارت، ایذج و شالو شناخته شده است.
پل قدیم شالو از دو ستون بلند و مستحکم و دو طناب ضخیم و محکم تشکیل شده بود در زمان قدیم این پل چوبی بوده و تلفیقی از چوب و طناب بوده بعدها با استفاده از کابل دو سر پل را به هم وصل کردند و چیزی شبیه به اتاقک افراد و دامها را جا به جا می‌کرد.

تپه چغا

تپه چغا در ابتدای ورودی شهر گتوند از توابع استان خوزستان و در کنار رودخانه کارون قرار دارد.
این تپه که شامل هفت معبد بوده است یک معبد مخصوص ملکه و شش معبد برای خدام و افراد دیگر بوده است و چهار هزار سال پیش برای همسر ˈاونتاش گالˈ پادشاه ایلام ساخته شده است.
تپه باستانی معروف به چغاتپه در گتوند که در دهه ۱۹۵۰ توسط هیات فرانسوی به سرپرستی هنری رایت بررسی باستان شناسی شد و در دهه ۱۳۷۰ نیز توسط مهدی رهبر مورد گمانه زنی قرار گرفت به کلکسیونی از انواع ساخت و سازهای ناموزون تبدیل شده است.
احمد اقتداری از پژوهشگران برجسته عرصه میراث فرهنگی در پیش از انقلاب نیز موفق شده در قسمت شمالی و شرقی این تپه دو قطعه آجر نوشته ایلامی را جستجو کند که بر روی یک طرف این آجر نوشته‌ها با خط میخی ایلامی در چهار سطر موازی مستقیم کتیبه ای وجود دارد که ابعاد این کتیبه‌ها ۲۷در ۲۷ سانتی متر بوده است.

بند قیصر ( پل شادروان شوشتر )

بند قیصر (پل شادروان شوشتر ) از آثار تاریخی استان خوزستان واقع در شهرستان شوشتر قدیمیترین پل جهان است که مربوط به دوران ساسانی می‌باشد.
پل شادروان شوشتر ۴۴ دهنه دارد و حدود ۵۰درصد آن بازسازی شده است.
برخی بر این باورند که پل شادروان شوشتر قدیمی‌ترین پل جهان می‌باشد که دارای 44 دهنه بوده است و برخی نیز گفته‌اند 48 دهنه داشته است.
آنها ساخت پل را به زمان شاپور اول ساسانی می‌دانند که والریان رومی را پس از اسارت وادار به ساخت این پل و سد شادروان نمود.
پل بند شادروان در 300 متری جنوب بند میزان – در شمال غربی شوشتر – بر روی شاخه اصلی رود کارون (شطیط)ساخته شده است. و در حال حاضر بقایای آن در کنار پل آزادگان به چشم می‌خورد.
این سد ۱۵۰۰ قدم طول داشت و هنوز هم برای برگرداندن آب کارون به مزارع بکار می‌رود.
احتمال زیاد می‌رود که شاهنشاه ایران اسیران رومی را در ناحیهٔ گندی شاپور و شوشتر مستقر کرده باشد. ایرانیان مهارت رومیان را در فنون بسیار اهمیت می‌دادند و بلاشک هم سد و پل بزرگ شوشتر عمل مهندسین رومی است.

سازه‌های آبی شوشتر ( آسیابهای سیکا )

هیچ مکانی را در جهان نمی‌توان پیدا کرد که مانند سازه‌های آبی شوشتر ( آسیابهای سیکا ) در شهرستان شوشتر از توابع استان خوزستان پرآب و تاریخی و مهندسی ساز باشد. این مجموعه از یادگارهای ارزشمند دوران ساسانیان محسوب می‌شود و امروزه پس از نزدیک به 1500 سال همچنان استوار و پابرجاست و بر دانش سازندگان آن گواهی می‌دهد.
سازه‌های آبی شوشتر در دوران ساسانیان، جهت بهره‌گیری از نیروی آب به‌عنوان محرک آسیاب‌های صنعتی ساخته شده است. در این مجموعه بزرگ، ساختمان آسیاب‌ها، آبشارها، کانال‌ها و تونل‌های عظیم هدایت آب و سیکا که محلی جهت استراحت و تفریح است قابل توجه و جالب هستند. در سفرنامه مادام ژان دیولافوآ باستان‌شناس نامدار فرانسوی از این محوطه به عنوان بزرگ‌ترین مجموعه صنعتی پیش از انقلاب صنعتی یاد شده است.

موزه شوش

موزه شوش در سال 1342 خورشیدی تاسیس شد و بنای آن همزمان با شروع حفاری‌های شهر شوش در استان خوزستان و با به کار گیری بخش زیادی از آجرهای به دست آمده از کاوش‌های شوش و چغازنبیل ساخته و در سال 1345 خورشیدی گشایش یافت.
بنای موزه شوش با نمای آجری و حدود 550 متر زیر بنا در میان باغی رو به روی آرامگاه دانیال پیغمبر در شهر شوش قرار دارد.
داخل حیاط موزه بعضی از مجسمه‌ها و آثار باستانی در داخل محفظه‌های شیشه ای برای بازدید عموم قرار دارند,آنهایی که آسیب پذیر ترند را به درون ساختمان منتقل کرده اند.
آثار به نماش در آمده در این موزه به دوره پیش از عیلام تا دوره اسلامی تعلق دارد.
موزه شوش دارای دوسالن بزرگ است و تمامی آثار به نمایش درآمده در آن حاصل حفاریهای منطقه شوش و چغازنبیل می‌باشد.
آثار به نمایش گذاشته شده در موزه شوش دوره‌های پیش از تاریخ تا قرن ششم هجری قمری را در بر می‌گیرد.

محوطه باستانی هفت تپه

در نزدیکی روستای خماط شهرستان شوش در استان خوزستان آثار تاریخی متعددی وجود دارد. از جملۀ این آثار تاریخی می‌توان به محوطة باستانی هفت تپه اشاره کرد.
روستای خماط از توابع بخش مرکزی شهرستان شوش دانیال در 20 کیلومتری جنوب غربی شهر اندیمشک و 40 کیلومتری شمال شهر شوش دانیال قرار گرفته است.
محوطه باستانی هفت‌تپه شامل بقایای یک شهر و اجتماع بزرگ مربوط به دوره ایلام میانه بوده که از تپه‌های متعددی تشکیل شده است و حدود 3500 سال قدمت دارد.
حین عملیات ساختمانی در این منطقه قسمتی از یک دیوار خشتی و طاق آجری نمایان شد و از آن زمان حفاری علمی در منطقه شروع شد و آثار زیادی از دوره ایلامی از دل خاک کشف شد.
به گفته دکتر نگهبان یکی از آرامگاههایی که حفاری شد آرامگاه تپتی آهار و ملکه او است و این موضوع در سنگ نبشته ای که در محوطه آرامگاه بود نوشته شده است.
در این آرامگاه حدود بیست و یک اسکلت وجود داشت که پس از هر تدفین در آرامگاه با آجر بسته میشد و در تدفین بعدی آنرا باز میکردند.

چغازنبیل

زیگورات چغازنبیل در استان خوزستان ، معبدی است عیلامی با 3300 سال قدمت و نخستین اثر ایرانی است در شهرستان شوش که در فهرست آثار جهانی یونسکو به ثبت رسید.
زیگورات چغازنبیل را هرگز به اندازه اهمیت و اعتباری که دارد نشناخته ایم. عادت کرده ایم که سرآغاز تاریخمان را دوران ماد و هخامنشی بدانیم و چون از مادها جز محوطه‌های باستانی هگمتانه و چند گور دخمه و تعدادی آثار پراکنده چیز دیگری باقی نمانده، بیشتر به دوره هخامنشی متوسل می‌شویم و سرآغاز تاریخ و تمدنمان را در تخت جمشید و پاسارگرد و نقش رستم و... جست و جو می‌کنیم اما زیگورات به عنوان سترگ‌ترین اثر تمدن عیلام همچنان پابرجا ایستاده است تا بگوید که تمدن در این سرزمین، آن هم در پیشرفته‌ترین شکل خود، بسیار کهن‌تر از مادها و هخامنشیان است.
تاریخ عیلامیان که حالا بزرگ‌ترین یادگارشان در این کهن دیار، بر کنار رود در در خوزستان، باشکوه و پرصلابت سر به آسمان ساییده است، از سال 2225 پیش از میلاد آغاز می‌شود و تا 645 پیش از میلاد ادامه می‌یابد.