روستای اسکولک

روستای اسکولک در بخش بلوکات شهرستان رودبار از توابع استان گیلان قرار دارد . این منطقه دارای جنگل ، رودخانه و طبیعت بکر است که بویژه در بهار و تابستان جذابیت‌های ویژه ای دارد و می‌تواند منظره چشم نوازی از طبیعت بکر و زیبایی‌های این سرزمین را فراروی هر بیننده ای قرار دهد و نظر بسیاری از گردشگران و توریست‌ها را به خود جلب کند.
محوطه باستانی اسکولک (گسکرک) در یکی از دره‌های جانبی منتهی به دره رودخانه سفیدرود واقع‌شده است. محوطه اسکولک در محل تلاقی یک جویبار فرعی و رودخانه، بر روی دامنه‌ای با شیب نسبتاً تند و در ارتفاع حدود 180 متری از سطح دریا قرار دارد اما پس از زلزله روستا متروکه شد تا اینکه در سال 1392 بخش خصوص به هدف ساخت یک مرغداری، محل روستا و دامنه مجاور رودخانه را تسطیح کرد. در جریان این عملیات محدوده‌ای به مساحت 60/0 هکتار در محل روستای متروکه و محدوده دیگری به مساحت 75/0 هکتار در مجاور رودخانه تسطیح شد. طی بررسی که متعاقباً توسط کارشناسان اعزامی از اداره کل میراث فرهنگی گیلان انجام شد، شمار زیادی قطعات سفال و استخوان در سطح محوطه مشاهده شد.
[rating-type-4]
{likes} {dislikes}
[/rating-type-4]

سپیدرود

دومین رود بلند ایران سپیدرود است. از ترکیب دو رود شاهرود و قزل اوزن که در شهر منجیل از توابع شهرستان رودبار به هم می‌پیوندند شکل می‌گیرد و تا ریختن به دریای خزر عرض استان گیلان را می‌پیماید.
آب جمع شده پشت سد منجیل را این دو رود تشکیل می‌دهند. قزل اوزن که اصلی‌ترین رود تشکیل دهنده سفید رود است بزرگترین و پرآب‌ترین رودخانه استان زنجان محسوب می‌شود و بیشتر از 95 درصد از آن در استان زنجان جاری است.
قزل اوزن از چهل چشمه کردستان سرچشمه می‌گیرد و به‌طرف مشرق رفته و از سمت شهر گرماب وارد استان زنجان می‌شود و به‌طرف شمال استان زنجان و شهر شهر میانه حرکت می‌کند. در بین راه و در نزدیکی روستای رجعین رود خانه زنجانرود به آن می‌پیوندد و پس از عبور از رشته‌کوه قافلانتی، در نزدیکی شهر میانه رودهای شهرچای و گرمه‌چای نیز به آن ملحق می‌شوند.
[rating-type-4]
{likes} {dislikes}
[/rating-type-4]

روستای خرم کوه

روستای خرم کوه در فاصله پنجاه و دو کیلومتری شهر لوشان از توابع شهرستان رودبار در ارتفاع هزار و ششصد و یک متری از سطح دریای آزاد در جنوب استان گیلان ، قسمت البرز غربی قرار دارد.
در شمال روستا کوه میله سنگ، در غرب روستا کوه هزارخال، در شرق روستا کوه‌‌‌های منتهی به روستای کلیشم و در جنوبی‌‌ترین قسمت روستا، روبروی روستا کوه نواخان قرار دارد.
مردم این روستا برای انجام کارهای اداری به جیرنده مرکز بخش عمارلو یا به شهر رودبار مرکز ‏شهرستان رودبار مراجعه می‌کنند.
روستای خرمکوه دارای صد و هفت خانوار و جمعیتی در حدود سیصد و چهارده نفر می باشد و به گویش تاتی (دیلمی، گیلکی) تکلم می‌کنند.
تاریخ بخش عمارلو و تاریخ روستاهای آن، پر از نشانه هایی می باشد که حکایت گذشته این منطقه می باشد. در روستای روستای خرمکوه، آثار باقی مانده از گذشته چندین مورد است که چند مورد از آثار تاریخی خرمکوه به شرح زیر است:
1- قلاکوتی: دو قلعه روبه روی هم ،که محل دیده بانی و در دو طرف راه می باشد.
[rating-type-4]
{likes} {dislikes}
[/rating-type-4]

غار چشمه باد

غار چشمه باد منجیل در شهرستان رودبار از توابع استان گیلان یک غار طبیعی از نوع رود خانه ای می باشد که در بهار بسیار پر آب و ورود به داخل آن غیر ممکن است و چون از این غار باد و آب می‌آید به آن چشمه باد می‌گویند. این غار در ارتفاع هزار و چهارصد متری از سطح دریا قرار دارد.
این غار در سال هزار و سیصد و هشتاد و هشت توسط مردم و کوهنوردان کشف شده است.
هرزویل شهرکی کوچک در فاصله دو کیلومتری شمال شرقی منجیل می باشد که بیش از هزار سال پیش در سفرنامه ناصرخسرو از آن یاد شده است. تاریخ شش هزار ساله رودبار گویای قدمت تمامی منطقه می باشد.
[rating-type-4]
{likes} {dislikes}
[/rating-type-4]

سرو کهنسال هرزویل

سرو کهنسال هرزویل در استان گیلان درختی بسیار کهن می باشد که در شهرک هرزویل شهرستان رودبار واقع شده و ناصر خسرو در سفرنامه اش از آن شهرک یاد کرده است.
این درخت یکی از آثار طبیعی ملی ایران و تحت حفاظت سازمان محیط زیست می باشد. حریم آن مساحتی بالغ بر ده هزار متر مربع می باشد که با حصار از بقیه منطقه جدا شده است.
این درخت سرو تنومند، با عمری بیش از هزار سال را، ساکنان هرزویل "نظرکرده" می دانند. پس از زمین لرزه رودبار و منجیل در سال هزار و سیصد و شصت و نه دهکده هرزویل به کنار سرو تاریخی انتقال یافت که این امر باعث نگرانی شدید شده است، زیرا پساب و آلودگی‌های روزمره شهرک ممکن است ماندگاری درخت کهنسال را به خطر بیاندازند.
در مورد سن این ابردرخت گفته‌‌ها بسیار است. در برخی منابع صحبت از سه هزار و در برخی صحبت از هزار سال شده ولی متاسفانه هیچ گفته ای پشتوانه علمی ندارد در صورتیکه امروزه تخمین یا تعیین سن یک درخت برای اهل فن کار ساده ایست.
[rating-type-4]
{likes} {dislikes}
[/rating-type-4]

امامزاده محمد بن حنفیه

امامزاده محمد حنفیه ، در روستای بیورزین استان گیلان ، و بخش عمارلو شهرستان رودبار قرار دارد.
مطابق شجره نامه موجود در بقعه و اعتقاد اهالی، امامزاده محمد حنفیه بن علی همراه پسرش سید هاشم و سید ابوالقاسم حمزه یکی از پسران امام موسی کاظم(ع) در این محل مدفون می‌باشند.
بنای بقعه هشت ضعلی بوده و از سنگ و گچ ساخته شده که شامل کفش کن، یک ایوان وسیع محصور و یک اتاق یا حرم می باشد.
وسط صحن حرم یک ضریح بزرگ چوبی و مشبک وجود دارد که میان آن سه صندوق چوبی، مرقد امامزادگان را پوشانده است.
چهار دیوار حرم دارای صفه می باشد و چهار نور گیر کوچک مشبک روشنایی بیرون را به داخل منتقل می‌کند. اهالی برای این بقعه معجزات فراوان قائلند و برای مداوای بسیاری از دردها، از اقصی نقاط گیلان به این بقعه روی می‌آورند.این امامزاده به امامزاده قل قلی و امامزاده غلتان نیز شهرت دارد.
[rating-type-4]
{likes} {dislikes}
[/rating-type-4]

غار دربند رشی

غار دربند رشی در جنوب روستای رشی در بخش رحمت آباد و بلوکات شهرستان رودبار از توابع استان گیلان ، در ارتفاع حدود هفتصد و پنجاه متری از سطح دریا قرار دارد.
قله مرتفع دلفک یا درفک با ارتفاع حدود سه هزار و چهارصد متر از سطح دریا، در این منطقه واقع شده است. این مکان‌‌های باستانی شامل غار بزرگ کویلگر با طول تقریبی شصت متر و غار جوکویله با طول تقریبی سی متر می‌باشد که دهانه هر دو در جهت جنوب قرار دارد.
سنگواره‌‌های کشف شده در غار دربند رشی رودبار نشان می‌دهد که 200 هزار تا 250 هزار سال در ایران سکونت انسانی وجود داشته است.
غار دربند ب، نخستین بار توسط دکتر ولی جهانی (باستان شناس) در سال هزار و سیصد و هشتاد و چهار شناسایی و بررسی شد که طی آن شماری بقایای استخوان جانوران و انسان و همچنین تعدادی قطعات سفال که متعلق به هزاره اول قبل از میلاد می باشد گردآوری شد.
در بررسی غار مجاور (کویلگر) شماری قطعات سفال گردآوری شد که همانند سفال‌های غار دربند ب، مربوط به هزاره اول قبل از میلاد هستند. پس از بررسی اولیه پرونده ثبت این غار آماده و در مرداد هشتاد و چهار با شماره سیزده هزار و دویست و نوزده به ثبت آثار ملی رسید.
[rating-type-4]
{likes} {dislikes}
[/rating-type-4]

منطقه حفاظت شده سیاهرود

منطقه حفاظت شده سیاهرود در شهرستان رودبار از توابع استان گیلان بر اساس مصوبه شماره صد و هفتاد و شش شورای عالی محیط زیست (کمیسیون زیر بنائی دولت) در تاریخ پانزدهم دی ماه سال هزار و سیصد و هفتاد و هشت بعنوان منطقه حفاظت شده سیاهرود رودبار به مناطق تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست پیوسته است.
منطقه حفاظت شده سیاهرود رودبار در فاصله سی و پنج کیلومتری شمال شرقی شهرستان رودبار واقع شده که از شمال به حوزه آبخیز شماره بیست و دو انجیل بن و رودخانه سفیدرود، از جنوب به حوزه آبخیز شماره بیست رودبار، از شرق به مراتع دیلمان و عمارلو و از غرب به رودخانه سفیدرود منتهی می‌شود.
مساحت منطقه مذکور بیست و هشت هزار و دویست و هشتاد و نه هکتار بوده که حدود پنج الی شش هزار هکتار آن جنگل‌‌های نیمه متراکم و بقیه اراضی مرتعی، اراضی کشاورزی و درختان جنگلی پراکنده است. حداقل ارتفاع منطقه در ناحیه غربی به چهارصد متر می‌رسد.
[rating-type-4]
{likes} {dislikes}
[/rating-type-4]

غار اسپهبدان

غار اسپهبدان در شهرستان رودبار از توابع استان گیلان , در قسمت تحتانی و زیرین در جنوب یک کوه حفره ای واقع شده و برای دسترسی به آن از روستای اسپهبدان باید حدود یک کیلومتر پیاده روی کرد.
مسیر دسترسی در بعضی نقاط به علت ریزش سنگ‌های بزرگ و کوچک، سنگلاخی و صعب العبور می‌باشد و باید شیب تپه را به سمت شمال غرب طی کرد. در اطراف غار و مسیر دسترسی به آن درختان آزاد و بوته‌‌های کم ارتفاع خاردار، پوشش گیاهی منطقه را تشکیل داده اند.
این غار دارای یک دهانه بزرگ و دهانه کوچکتری در شرق آن می‌باشد. فاصله این دو دهانه به حدود چهل متر می‌رسد. دهانه اصلی غار هشت متر و هفتاد سانتیمتر الی نه متر عرض دارد و ارتفاع دهانه بیرونی به حدود پانزده متر یا بیشتر می رسد. دهانه‌ی کوچکتر در یک شکاف سنگی قرار گرفته و حدود سه متر از زمین‌های اطراف بلندتر می‌باشد.
اندازه دهانه این شکاف دو متر در دو متر می‌باشد. طول غار از دهانه تا آخر، بیست و چهار متر و عرض غار در انتهای آن نه متر و هفتاد سانتیمتر است. اختلاف سطح قسمت دهانه تا آخر غار شش متر و بیست سانتیمتر می باشد. در انتهای سمت شرقی غار یک مسیر شکاف مانند دیده می‌شود که با دسترسی به ارتفاع هفت تا هشت متری از یک راه تنگ و تاریک به سوی جلو ادامه می‌یابد که گویا قبلاً عده ای غار نورد با گذاشتن نخ در طول مسیر، راه را مشخص کرده اند.
[rating-type-4]
{likes} {dislikes}
[/rating-type-4]

روستای سیبن

روستای سیبن در استان گیلان ، شهرستان رودبار و در شمال بخش خورگام در ارتفاع هزار و چهارصد و پنجاه متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است که از شمال به صخره بلند کمربن و جنگل‌های راش، از جنوب به روستای گوفل، از شرق به روستای گلنگش و از جنوب غربی به روستای چهیش محدود می‌شود.
آب و هوای معتدل این روستا در بهار و تابستان سبب می‌شود که جمعیت چهارصد و هشتاد نفری آن پذیرای صدها گردشگر از شهرهای اطراف باشند. در عوض زمستان‌های سیبن آنقدر سرد و برفی است که کمتر کسی از ساکنان روستا جرات می‌کند زمستان را در این منطقه سر کند.
فاصله روستا تا شهر رستم آباد حدود چهل کیلومتر وتا مرکز بخش در حدود هشت کیلومتر می‌باشد، بنابراین سفر به سیبن به معنی یک سفر روستا گردی تمام عیار است که در آن مجبور می‌شوید تمام وقتتان را در روستا بگذرانید و مایحتاجتان را از روستاییان تهیه کنید.
[rating-type-4]
{likes} {dislikes}
[/rating-type-4]