منطقه شکارممنوع کوه هوا و تنگ‌خور

منطقه شکارممنوع کوه هوا و تنگ‌خور در شهرستان خنج با وسعت صد و بیست و نه هزار و ششصد و پنجاه و هشت هکتار در جنوب شرقی استان فارس میباشد و در حوزه شهرستان‌های لامرد (شمال غرب، شمال و شمال شرق بخش علامرودشت)، گراش (دهستان فداغ) و خنج (بخش محمله) قرار گرفته است. این منطقه در درفاصله هشتاد کیلومتری شمال شهر لامرد و شصت و پنج کیلومتری جنوب غربی و غرب خنج واقع شده و تحت مدیریت شهرستان لامرد می‌باشد.
اولین آگهی رسمی در تاریخ پانزدهم اسفند ماه سال هزار و سیصد و هفتاد و هشت در روزنامه رسمی کشور جمهوری اسلامی ایران به عنوان منطقه شکار ممنوع به مدت پنج سال اعلام گردید. در آخرین آگهی در سال هزار و سیصد و هشتاد و شش ممنوعیت شکار در این منطقه به مدت پنج سال تمدید شد.
کنار، استبرق، کلخنگ، بادام وحشی، کیکم، انواع گون و گونه‌های مرتعی از پوشش گیاهی منطقه به شمار می‌آید.
[rating-type-4]
{likes} {dislikes}
[/rating-type-4]

بقعه شیخ قاضی حسن

بقعه شیخ قاضی حسن یکی از بناهای اسلامی شهرستان خنج لارستان در استان فارس می‌باشد. قدمت این بقعه که در محله شعیبی شهرستان خنج قرار دارد ، مربوط به قرن هشتم هجری قمری با مصالحی متشکل از لاشه سنگ و ملاط گچ بنا شده است. یکی از ویژگی‌های این بنا ، تبدیل پلان مربع به دایره و سپس گنبد به وسیله فیلپوش می‌باشد. گفتنی است قسمت خارجی بقعه شیخ قاضی حسن با آجر پوشانده و تزئین شده ، همچنین آرامگاه دارای سنگ قبری بسیار زیبا است.
بقعه شیخ قاضی حسن در تاریخ ۱۳۷۸/۱۱/۲۷ به شماره ۲۵۹۰ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده و تحت حفاظت اداره کل میراث فرهنگی فارس قرار گرفته است.
[rating-type-4]
{likes} {dislikes}
[/rating-type-4]

بقعه حاج شیخ محمدابونجم

بقعه حاج شیخ محمدابونجم از جمله بناهای دوران اسلامی شهرستان خنج و استان فارس به شمار می‌رود. قدمت این بقعه به سده ۷ ه. ق. باز می‌گردد و از مصاحلی همچون لاشه سنگ و ملاط گچ بنا گذاشته شده است.
لازم به توضیح است که از جمله ویژگی‌های بقعه حاج شیخ محمدابونجم تبدیل پلان مربع به دایره و سپس گنبد به وسیله فیلپوش می‌باشد.
این بقعه در محله حاج شیخ محمد ابونجم قرار دارد ، و گفتنی است که وجود این بقعه ، موجب اعتبار بخشی بیشتر و خاصی به مسجد جامع و سر در مشهور آن شده است.
بقعه شیخ حاج محمد ابونجمدر تاریخ ۲۳ فروردین ۱۳۷۸ با شماره ثبت ۲۳۱۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
[rating-type-4]
{likes} {dislikes}
[/rating-type-4]

مسجد جامع خنج

مسجد جامع خنج  در جنوب استان فارس و شهرستان خنج لارستان بنا شده است. قدمت این بنا مربوط به سدهٔ هشتم هجری می‌باشد ، البته لازم به توضیح است که بنای فعلی مسجد مربوط به دوره متأخره و اعتبارش ، مربوط به بقایای بقعه شیخ محمد ابوانجم است که در دوره آق قویونلو بر مزار شمس‌الدین شیخ حاجی محمد خنجی ( از مشاهیر و عرفای فارس ) ساخته‌اند.
گفتنی است بنا به روایتی از شیخ تاج الدین مظلوم خنجی ، مسجد جامع قدیم خنج همانند مسجد عتیق شیراز بوده است. قسمتی که در جنوب مسجد باقی مانده است ، به عنوان قسمتی از مسجد قدیمی به شمار می‌آید. همچنین سر در مسجد جامع خنج در قرن یازدهم ، مرمت گشته و کتیبه‌های جدیدی نیز بر این سر در اضافه شده است. ناگفته نماند که در گذشته نمای داخلی سر در مسجد جامع خنج ، با نام‌های مبارکه ائمه در کتیبه هایی از سرامیک اذین شده بود
[rating-type-4]
{likes} {dislikes}
[/rating-type-4]

مناره شیخ دانیال

مناره شیخ دانیال در شهرستان خنج شیراز از توابع استان فارس قرار دارد و یکی از بناهای کم نظیر کشورمان است.
مناره در سمت شمالی بقعه شیخ قرار دارد و در حدود 25 متر آن باقی است ـ قسمت فوقانی مناره فروریخته و ازبین رفته است.
این بنا مربوط به سال 789 هجری می‌باشد ,شیخ دانیال خنجی از عرفای قرن هفتم هجری است وی از صالحان و زهاد معروف بود ودر زمان حیات وبعداز ان مورد احترام وتجلیل مردم بود .
این مناره از آثار بی‌مانند تاریخی به شمار می‌رود که به فرمان عمربن عبدالعزیز و توسط قطب‌الدین تهمتن حاکم هرمز ساخته شد.
این بنا از سنگ قرمز رنگ یکپارچه، ملات گچ ،ساروج و کاشی ساخته شده است
این مناره استوانه ای شکل ، روی پایه ای هشت ضلعی بنا و با مصالحی چون سنگ و کاشی تزئین شده است . این بنا دارای کاشی ایوان و سنگ‌نبشته با خط نستعلیق و خط کوفی بنایی است.
[rating-type-4]
{likes} {dislikes}
[/rating-type-4]

دریاچه کفه خنج

دریاچه کفه خنج از مراکز تفریحی استان فارس است . این دریاچه ۱۳۰ کیلومتر مربع مساحت دارد و در شهرستان خنج در 101 کیلومتری غرب لار و در 265 کیلومتری جنوب شیراز قرار دارد. دریاچه فصلی کفه خنج در دشت وسیعی واقع شده است.
این دریاچه گستره‌ای شرقی- غربی دارد و طول آن در حدود ۱۸ کیلومتر و عرض آن ۸ کیلومتر می‌باشد.
«کَفه» در زبان محلی به معنای منطقه ای دشتی و بدون شیب است. «کَفه خُنج» مکانی آبگیر است که به هنگام ریزش بارش‌های موسمی، آب فراوان در آن جمع می‌شود و شکل دریاچه و باتلاق به خود می‌گیرد.
[rating-type-4]
{likes} {dislikes}
[/rating-type-4]