امروز: شنبه، 3 تیر 1396

توریسم تراول

سایت گردشگری ایران و جهان

امامزاده سلطان ابراهیم

بقعه امامزاده سلطان ابراهیم در آبادى شهر کهنه، میان شهرستان قوچان و فاروج در استان خراسان رضوی واقع شده و اکنون در مسیر اصلى جادّه شمال به مشهد قرار گرفته است.
بناى اصلى حرم، اتاقى مستطیل شکل با چهار درگاه در چهار جانب آن است. در دو طرف شمالى و جنوبى بنا، دو ایوان و در جانب شرقى و غربى و دو سوى ایوان‏ها، رواق‏ها و غرفه‏ هایى وجود دارد. در اطراف صحن، بر روى هم 22 غرفه با اتاق‏هایى در پشت آن‌ها است.
در دو سوى ایوان اصلى، دو گلدسته بلند و در دو گوشة جنوبىِ مجموعه نیز دو گلدسته بنا شده است. بر فراز حرم، گنبدى کم خیز بر پاست، ایوان بنا مربوط به سال 1286 هـ . ق می‏باشد که بر کتیبة آن، 26 بیت شعر خوانده می‏شود. امامزاده سلطان ابراهیم، از جمله امامزاده ‏هایى است که داراى موقوفات بسیار می‏باشد. از جمله آثار بسیار جالب و معروفى که در این مکان قرار داشت، تعدادى از ورق‏هاى قرآن کریم به خطّ میرزا بایسنقر میرزا شاهرخ گورکانى است که از جمله شاهکارهاى هنرى دوران اسلامى ایران به شمار میرود.

منطقه حفاظت شده دربادام

منطقه حفاظت شده دربادام در شمال شرقی شهرستان قوچان و در بخش باجگیران در استان خراسان رضوی قرار دارد که از سال ۱۳۷۳ مورد حفاظت قرار گرفت.
این منطقه وسعتی در حدود ۳۳۶۳۸ هکتار دارد و به دلیل همجواری با منطقه حفاظت شده تندوره و کشور ترکمنستان و داشتن زیستگاه‌های با ارزشی چون آق کمر، قاطرریش ، آسلمه، دره دربادام و دره شمخال یکی از مناطق با ارزش از نظر گردشگری طبیعی نیز می‌باشد.
دره شمخال در داخل منطقه حفاظت شده دربادام به علت بکر بودن، داشتن دیواره‌های بلند صخره ای و آب دائمی فراوان یکی از جاذبه‌های گردشگری استان و کشور بوده و مورد توجه دوستداران طبیعت می‌باشد.

موزه مردم شناسی قوچان

آدرس : قوچان – میدان آزادی
موزه مردم‌شناسی قوچان (موزه قوچان) موزه‌ای در شهر قوچان از توابع استان خراسان رضوی است ,مساحت موزه حدود ۳۰۰ متر مربع است
این موزه شامل بخش‌های مختلفی چون موسیقی سنتی، کُشتی چوخه، چاروق دوزی، گلیم بافی، مراسم ازدواج عشایر، آهنگری و گله‌داری است.
در سال ۱۳۵۵ این موزه ابتدا به عنوان رستوران شهرداری در قوچان احداث شد و در سال ۱۳۶۷ به سازمان میراث فرهنگی واگذار شد.
در سال ۱۳۷۶ موزه مردم شناسی بنیان‌گذاری شدو در سال ۱۳۸۵ دوباره ساماندهی شد و از سوی شهرداری به اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری واگذار شد.
این موزه مکانی برای معرفی غنای فرهنگی - تاریخی و جلوه‌هایی از مردم‌شناسی منطقه که اشیاء آن در فضای موزه به نمایش درآمده است.
موزه به دو بخش مردم شناسی و عکس و اسناد و مکتوبات تقسیم می‌شود که از جمله می‌توان به نمایش مدل‌های انسانی زن و مرد با لباسهای بومی، پوشاک محلی، آثار هزاره اول پیش از میلاد، ظروف مختلف، قرآن‌های خطی، مکتوبات و عکس‌های قدیمی از وضعیت قبلی قوچان اشاره کرد.

آبگرم شهر کهنه

شهرستان قوچان یکی از شهرهای استان خراسان رضوی است,این شهر در ۱۴۸ کیلومتری شمال غرب مشهد (مرکز استان) قرار دارد و آبگرم شهر کهنه در این شهرستان واقع شده است .
قدمت قوچان به حدود 250 سال پیش از میلاد بر می‌گردد. از صدر اسلام تا اوایل تسلط قوم مغول به اسامی آساآک ،آشاک، آرسکا، استوا، خوجان، خبوشان یاد شده است و سلسله اشکانی از 256 سال قبل از میلاد تا 224 میلادی بر ایران حکومت داشته اند . اولین پایتختش در حوالی قوچان امروز بوده است .
شهر قوچان در زلزله پیاپی سالهای 1311و 1312 ه.ق. در هم ریخت و سیل 1355 خورشیدی خانه‌های شهر قدیم (قوچان عتیق) را به آوار تبدیل کرد که در همان سالهای وقوع زلزله ، شجاع الدوله محمد ناصر خان پس از تهیه زمین در حدود 12 کیلومتری شهر مخروبه مکانی را برای ایجاد شهر جدید در نظر گرفت.
چشمه سارهای جاری معروف به آبگرم شهر کهنه در 18 کیلومتری بخش غربی قوچان و به فاصله 6 کیلومتری آرامگاه امام زاده سلطان ابراهیم (ع) قرار دارد .

سنگ نگاره شتر سنگ

در استان خراسان رضوی و در کنار راه مشهد به شاندیز و نزدیک روستایی به نام درخت بید از توابع شهرستان سرخس سنگ نگاره ای به نام سنگ نگاره شتر سنگ قرار دارد،سنگ نگاره شتر قدمتی چندین هزار ساله داشته و یادگاری از اعماق تاریخ خراسان است که اسرار کشف نشده فراوانی در دل خود جای داده است.
این نگاره شامل سنگ‌های بزرگی با نقوشی از قبیل شیر، بز کوهی، گاو، میش و انسان‌های شکارچی است که قدمت آن را می‌توان به دوران نوسنگی نسبت داد.
سنگ نگاره شتر قدمتی چندین هزار ساله داشته و یادگاری از اعماق تاریخ خراسان است که اسرار کشف نشده فراوانی در دل خود جای داده است.
نگاره‌ها یا هنرهای صخره‌ای، شناسنامه یا سندهای دست اولی هستند که نمادی از هویت ملی هر دیار محسوب شده و کهن‌ترین آثار هنری و تاریخی به جای مانده از گذشتگان آن دیارند که در خود اسرار کشف نشده فراوانی دارند.

غار مزداوند

غار مزداوند در 95 کیلومتری جاده مشهد – سرخس و 3 کیلومتری مزدوران و یکی از قدیمی‌ترین غارهای استان خراسان رضوی است که با یک کیلومتر طول، یکی از جالب‌ترین غارهایی افقی ایران محسوب می‌شود.
سرتاسر این غار با ستون‌ها و تشکیلات آهکی مثل استالاگمیت‌ها پوشیده شده و داخل این غار کاملا امن است. این غار در سال 1335 توسط دو غارنورد (منوچهر مهران و خورشیدی) کشف شد که در آن زمان یکی از بزرگ‌ترین غارهای کشف شده در ایران به شمار می‌رفت. در این غار، یک تالار بسیار بزرگ وجود دارد که محل زندگی خفاش‌های نسبتا کمیاب «نعل اسبی» است.
این غار که قدمت آن را تا هزاره دوم پیش از میلاد می‌دانند در ارتفاعات چاهک و شورلق واقع شده و دهانه آن در میان تخته سنگی رو به مشرق قرار دارد. عرض ورودی آن 2 متر و ارتفاع آن 5/2 متر است و شما را به تالار 100 متری آن که 50 متر عرض و 20 متر ارتفاع دارد، دعوت می‌کند. داخل غار خشک است و برای تهیه آب باید از چشمه بزرگی که در نزدیکی غار وجود دارد، استفاده کنید.

کاروانسرا رباط شرف

کاروانسرای رباط شرف در حاشیه جاده قدیم نیشابور - سرخس ( جاده ابریشم ) و شش کیلومتری جاده سرخس - مشهد در استان خراسان رضوی بعد از تپه‌های کم ارتفاع روستای شورلق قرار دارد، این بنا به شیوه رازی ساخته شده و نام معمار آن استاد محمد طرائقی سرخسی ذکر شده است.
این کاروانسرا از ارزشمند‌ترین بناهای دوره سلجوقی ( اولین حکومت پس از اسلام توسط ترکمن‌ها ) در قلمرو و معماری اسلام می‌باشد.
وجود چندین کتیبه در بنا نشان می‌دهد بنیان این بنا مربوط اوایل سده ششم هجری و سال 508 هجری قمری است.
به گفته آندره گدار این بنا که در سال ۵۰۸ هـ . ق ساخته شده، در سال ۵۴۸ هـ . ق مورد حمله غزها قرار گرفته و آسیب دیده است. در نتیجه، یک سال بعد، در سال ۵۴۹ آن را بازسازی کرده اند.
طبق مدارک و متون تاریخی بانی بنای فعلی «شرف الدین ابوطاهربن سعدالدین عل القمی» است که مدتی حکومت مرو و سرانجام صدرات سلطان سنجر را برعهده داشت. باتوجه به کتیبه موجود بنای رباط در سال ۵۴۹ هجری قمری در زمان سلطان سنجرسلجوقی با مصالح آجر و گچ ساخته شده‌است و بی‌شک یکی از شاهکارهای هنر ایرانی به شمار می‌رود.

آرامگاه بابا لقمان

آرامگاه بابا لقمان مربوط به سدهٔ ۸ ه‍جری قمری است و در شهرستان سرخس در منتهی الیه شمال شرقی ایران در استان خراسان رضوی قرار دارد.این بنای آجری در فاصله بسیار کمی از مرز ایران و ترکمنستان قرار دارد.
بابالقمان سرخسی، از عارفان مشهور سده ۴ می‌باشد
آرامگاه لقمان، بنایی عظیم وآجری است,این بنا با گذشت هزار سال، هنوز باصلابت باقی مانده است,این بنا شباهت بسیار زیادی با آرامگاه سلطان سنجر سلجوقی وجود دارد.
پایه اصلی بنا که گنبد سنگین و مجموعه ساختمانی آن را نگهداری می‌کند، بنای آجری زیبایی است که شامل نمونه‌های گوناگونی از تزیینات آجری است.
این بنا گنبدی دو پوشه آجری با ایوانی بلند دارد همچنین نوار کمربند مانندی قسمت مدور گنبد را از ساقه و دیواره آن که بر روی قاعده کثیرالاضلاعی قرار گرفته‌است، جدا می‌کند.
روزنه ای برای روشنایی در بدنه هر ضلع درون گنبد تعبیه شده‌است و تزئینات گچ بری و آجرکاری آن عالی است.

مسجد جامع سنگان

مسجد جامع سنگان خواف واقع در استان خراسان رضوی ، در شهرستان خواف ، شهر سنگان ، کوچه معروف به کوچه آب قرار دارد ، این بنا مربوط به دوره خوارزمشاهی است.
مسجد جامع سنگان شامل حیاط ورودی ، دو ایوان شرقی و غربی با پوشش سنتی محلی ، ایوان ورودی و کفش کن و گنبد خانه است .
اجزاء گنبد و کتیبه بنا با تمام ظرافت انجام شده و عناصر تزئینی متعددی در زمینه کتیبه وجود دارد که شباهت بسیاری به بعضی از گچ بری‌های ساسانی دارد و در ترکیب کلی بصورت غیر متارن به کاررفته است .
به نظر میرسد که این گنبد با حجم گنبد خانه کوچکتر شباهت بسیار زیادی به گنبد بقعه مجموعه بناهای سنگ بست دارد و بعد از گنبد اخیر ساخته شده و معماری به شیوه رازی ، مربوط به اواخر عهد سلجوقیان است که بعداً بعلت زلزله و ریزشهای جوی ، به مرور زمان برخی از قسمتهای آن تخریب شده است . زیبایی بنا در آنجا ست که به شکل ذوزنقه بنیان گرفته است .

مدرسه غیاثیه

مدرسه غیاثیه خرگرد در استان خراسان رضوی و در مجاورت روستای خرگرد و به فاصله 5کیلومتری شهر خواف بر سر راه تایباد واقع است و از جمله ابنیه چهار ایوانی و آجری است که در زمان شاهرخ تیموری به سعی پیر احمد خوافی ساخته شده است.
مدرسه غیاثیه اثری بر جای مانده از شهر خرگرد قدیم (در خراسان) است ، شهر خرگرد که در دوران سلجوقیان استطاعت نظامیه را داشته و در زمان تیموریان بنایی چنین با شکوه احداث شده است. مدرسه غیاثیه خرگرد به دست هنرمند هنرمندان معماری قوام الدین و غیاث الدین شیرازی بنا نهاده شده است و شاید با الهام از نام یکی از معماران خود یا وزیر شاهرخ تیموری غیاث الدین شیرمحمدخوانی نام گذاری و شهرت یافته است.
روستای غیاثیه زادگاه وزیر مقتدر شاهرخ، غیاث الدین پیر احمد خوافی بانی مدرسه غیاثیه، است. زمان ساخت این بنا بین سال‌های 842 تا 847 هجری می‌باشد ، این بنا را می‌توان آخرین بنای با عظمت دوران تیموریان قلمداد کرد و در عین حال شاید بتوان آن را نماینده کامل معماری دوره تیموری به شمار آورد.