امروز: دوشنبه، 30 مرداد 1396

توریسم تراول

سایت گردشگری ایران و جهان

روستای خرو

آدرس : روستای خرو در استان خراسان رضوی ودر 20 کیلومتری شرق شهر نیشابور و به فاصله 2 کیلومتری از مسیر جاده ارتباطی به مشهد مقدس واقع شده است .
اگر می‌خواهید در یک سفر، هم آثار تاریخی ببینید، هم از زیبایی‌های طبیعت لذت ببرید، هم با صنایع‌دستی منحصربه‌فرد ایرانی آشنا شوید و هم دست پر از سفر برگردید، ما هم مثل «عطار نیشابوری» در «تذکره‌الاولیا»، روستای «خَروْ» نیشابور را به شما پیشنهاد می‌کنیم. روستای خرو طبیعت زیبایی دارد و می‌توانید از ارتفاع، باغ‌های روستا را ببینید.
این روستا که چند سالی است به شهر تبدیل شده است در 20 کیلومتری شرق شهر نیشابور و به فاصله 2 کیلومتری از مسیر جاده ارتباطی به مشهد مقدس واقع شده است . جمعیت این شهر بر اساس سرشماری رسمی در سال 1385 بالغ بر 12000نفر بوده که پرجمعیت‌ترین شهر پس از نیشابور می‌باشد.

منطقه حفاظت شده رئیسی

منطقه حفاظت شده رئیسی در ۲۵ کیلومتری جنوب شرقی شهرستان نیشابور و در حاشیه جاده نیشابور – کاشمر در استان خراسان رضوی واقع شده است.
منطقه حفاظت شده رئیسی از شمال به کال‌شور، و از شرق به جاده شوسه روستای همایی، در جنوب از روستای همایی تا شاه‌بخش و از این نقطه تا امتداد جادهٔ صعب‌العبور تا روستای درخت سنجد و در امتداد همان جاده به گل‌چشمه، آخور و ارغش تا قاسم‌آباد و از غرب به جادهٔ روستای قاسم‌آباد تا پل کال‌شور، محدود می‌شود.منطقهٔ رئیسی از حدود ۱۹ کیلومتری جنوب نیشابور شروع می‌شود. این منطقه حدود ۵۰ هزار هکتار وسعت دارد.
منطقه رئیسی طی مصوبه شماره ۲۷۴ شورای عالی محیط زیست مورخ ۱۳۸۵/۱/۱۹ بعنوان منطقه حفاظت شده به مناطق تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست پیوسته است.

پناهگاه حیات وحش حیدری

پناهگاه حیات وحش حیدری در مجاورت رشته کوه بینالود در استان خراسان رضوی و در فاصله حدود ۷۰ کیلومتری شهر نیشابور واقع شده است ، نام منطقه از دره و روستای حیدری گرفته شده است.
پناهگاه حیات وحش حیدری کوهستانی و صخره‌ای و دارای تپه‌ماهورهای فراوان و دره‌های نسبتا عمیق، دارای تراکم گیاهی و جانوری مناسبی است.
۲۳ چشمه و ۶ رودخانه در منطقه در تمام فصول قادرند آب مورد نیاز منطقه را تامین کنند . رودخانه‌‌های بایرام بری، آب دیوانه، کتان، حیدری، برهمان و بقیع علاوه بر نیاز حیات وحش، آب مورد نیاز کشاورزان و ۱۹ روستای کوچک و بزرگ حاشیه این پناهگاه را تامین می‌کنند.
پناهگاه حیات وحش حیدری یکی از زیستگاه‌های اصلی گونه خالص قوچ میش اوریال در شمال شرق کشور محسوب میشود. شهرت قوچ این منطقه تا به آنجا است که برخی شکارچیان خارجی این منطقه را بهشت قوچ دنیا نام گذاشته‌اند. علائم و ردپای پلنگ در منطقه ای به نام “زوپلنگ” بارها مشاهده شده است.

روستای گرینه

روستای گرینه نام روستایی است که در استان خراسان رضوی و در ۴۰ کیلومتری شمال شرقی شهر نیشابور در چهارده کیلومتری شمال جادهٔ اصلی (مشهد-نیشابور) و در ضلع شرقی شهر توریستی دررود و شهر زیارتی قدمگاه و در دامنهٔ کوه واقع شده است.
روستای چناران در فاصلهٔ ۳ کیلومتری گرینه قرار دارد. گرینه از لغت گبرینه به معنای محل زندگی زرتشتیان آمده‌است. هم‌اکنون در محل قدیمی روستا (گرینه کهنه) آثار قدیمی مثل قبر و حمام زرتشتی‌ها مشاهده می‌شود. این روستا در طول تاریخ خود چند بار تغییر مکان داده و از محل قدیمی خود که به گرینه کهنه شهرت یافته به محلی
مرتفع در روی تپه‎ای در مجاورت مکان فعلی انتقال یافت و هم‎اکنون نیز در دامنه‎ی کوه قرار دارد.
یکی از اهداف طبیعت‎ گردانی که به این روستا می‎آیند صعود به قله‎ی زیبای قوچ‎گرد با ارتفاعی نزدیک به 3000 متر می‎باشد ، دیگر مناطق پرطرفدار این روستا نظیر آبشار طبیعی "پای‎تخت" ، رودخانه مرغزار، منطقه‎ی بکر "چوب بند" و... می‌باشد.

محوطه باستانی شادیاخ

محوطه باستانی شادیاخ یا شادی کاخ یا شادی یاخ محوطه تاریخی است که در نزدیکی شهر نیشابور در استان خراسان رضوی قرار دارد ، شادی کاخ از اوایل سده سوم هجری مسکونی شده و تا سال ۶۶۹ هجری که زمین‌لرزه آن را در هم درنوردیده، اهمیت ویژه‌ای داشته است.
این محله به سبب کاخی که عبدالله بن طاهر به نام شادیاخ در آن بنا نهاد به این نام شهرت یافت. این محله یکی از محله‌های اشراف نشین نیشابور و محل سکونت و زندگی امیران پادشاهان هنرمندان و نویسندگان درباری بوده ، به طوری که امیران سلسله‌های طاهریان و سلجوقیان مرکزشان در نیشابور این کاخ معروف بوده است.
ویرانی این کاخ هم زمان با حمله مغول به نیشابور بود و با زلزله ۱۲۸۱ دیگر کاملاً متروک و مدفون شد. شادیاخ نام کاخ محله باغ اطراف این منطقه در نیشابور نیز بوده است.
این مکان اکنون یکی از مراکز باستان شناسی در نیشابور است که بخشی از بقایای شهر کهن نیشابور در این محل نهفته است.

گنبدهای آجری مهرآباد

دو بنای آجری تاریخی به نام گنبدهای آجری مهرآباد به فاصله‌ی ۱۵ متری از هم در استان خراسان رضوی و در حاشیه‌ی شرقی جاده نیشابور - کاشمر به فاصله‌ی ۳ کیلومتری از جنوب شهر قرا گرفته اند که به نام‌های مهروا، مهرآباد و شهمیر- شه مهر نیز معروف می‌باشند.
کلمه‌ی مهر که در همه اسامی مشترک است نشانگر پیوند این مکان به آیین مهرپرستی ایران باستان می‌باشد. برخی ساخت این بنا را به زمان سلجوقیان نسبت می‌دهند و برخی از رصدخانه بودن این مکان سخن به میان می‌آورند.
نحوه‌ی اجرای پلان و فرم ترمبه‌ها از نوع ترمبه‌های عمیق و ساده قابل مقایسه با کارهای دوره‌ی سلجوقی و از همه مهم‌تر تناسبات معماری موجود در این بنا و نسبت ارتفاع دهانه‌ها به عرض آن و فرم آجرچینی و ابعاد آجرها و تزئین زیر دایره‌ی گنبد و عدم استفاده از ملاط، جهت بندکشی، که با کارهای دوره‌ی ایلخانی موجود در منطقه اختلاف فاحشی دارد

حمام چکنه

حمام چکنه در استان خراسان رضوی و در بخش سرولایت شهرستان نیشابور در روستای چکنه واقع است و قدمت آن به دوره‌ی قاجاریه می‌رسد . بنا از مصالح آجر، سنگ و ساروج و به شیوه‌ی حمام‌های سنتی ساخته شده است.
بنای اولیه‌ی این حمام به دوره‌ی قاجار می‌رسد که در دوره‌ی پهلوی، با اعمال تغییراتی کلی، متناسب با نیازهای مردم منطقه گسترش یافته و تا حدود سه دهه پیش، کاربری خود را حفظ نموده است.
بنای حمام قدیمی چکنه، به شیوه‌ی کلی حمام‌های قدیمی، دارای سردرب ورودی، رختکن، پاشور، سربینه، خزینه، نمازخانه، نظافتخانه و گلخن است. به نظر به موقعیت کوهستانی منطقه که دارای آب و هوای سرد و خنک است، برای استفاده‌ی بیش‌تر از گرمای زمین، بنا پایین‌تر از سطح زمین و به صورت زیرزمینی ساخته شده است که با هفت‌پله به سمت پایین، از ورودی اصلی به رختکن دسترسی می‌یابد.
این بنا در تاریخ 19/12/1380 به شماره‌ی 4810 در فهرست آثار ملی ایران، ثبت گردیده است.

کاروانسرای شاه عباسی نیشابور

کاروانسرای شاه عباسی نیشابور ، در استان خراسان رضوی و در خیابان امام خمینی (ره) شهرستان نیشابور ، نرسیده به میدان خیام قرار گرفته است. همانند بازار تاریخی نیشابور، گمان بر این است که ساخت این کاروانسرا از جمله اصلاحات دوره شاه عباس صفوی در نیشابور بوده است.رباط شاه عباسی، کاروان سرای عباسی، رباط نیشابور از جمله نام‌های این بنا است.
این کاروانسرای در دوره‌های مختلف تاریخ کاربری متفاوتی داشته است ، در دوره قاجار به عنوان یتیم خانه، در دروه پهلوی، شهربانی و ژاندارمری و پس از انقلاب اسلامی ایران تا سال ۱۳۶۷ انبار و از سال ۱۳۷۴ به بعد به عنوان اثر تاریخی و موزه مورد استفاده قرار گرفته و می‌گیرد.
در جلوی کاروانسرا، آب انباری وجود دارد که دو بادگیر دارد، البته امروزه این آب انبار وجود ندارد.
حیاطی مربع شکل، با گوشه‌های پخ، در میانه بنا قرار دارد و با چهار ایوان و بیست و چهار ایوانچه، که هر یک حجره ای در پشت خود دارد ، احاطه شده است. اسطبلها در ردیف دوم در پیرامون حیاط حلقه زده اند. اسطبلها شامل فضاهایی ستون دار در گوشه‌های حیاط و فضاهای طویلی اند که آنها را به یکدیگر مرتبط می‌کنند

روستای ماروسک

روستای ماروسک نام روستایی از توابع بخش سرولایت شهرستان نیشابور در استان خراسان رضوی است که در 45 کیلومتری شمال شهر نیشابور، واقع شده است.
شغل غالب مردم کشاورزی و دامپروری است و از محصولات آن می‌توان به گندم ، جو، سیفی جات و چقندر قند و... اشاره کرد. روستای ماروسک دارای دوباب مسجد است. مسجد قدیمی روستا سابقه ای حدودا دویست ساله دارد و یک بنای خشت و گلی با سقف چوبی است. با افزایش جمعیت روستا در دهه شصت مردم تصمیم گرفتند که مسجد بزرگتری بنا کنند ، بنای مسجد جدید توسط استاد اخوان پایه ریزی شد.این مسجد به شکل هیئت امنایی اداره می‌شود و هر ساله در ماههای محرم و صفر دارای مراسم عزاداری است.

امامزاده محمد محروق

بقعة امامزاده محمد محروق یکى از بناهاى زیباى دورة صفویّه است که در مجاورت آرامگاه عمرخیام در خارج شهر نیشابور از توابع استان خراسان رضوی واقع شده است ، ساختمان بقعه با گنبدى کاشیکارى و ایوانى بلند،در وسط باغى مشجّر و با صفا قرار گرفته و از ابنیه زیباى قرن دهم هجرى به شمار می‏رود.
محمد محروق، یکی از نوادگان چهارمین پیشوای شیعیان -امام سجاد علیه‌السلام- است که مانند سایر بنی هاشم و علویین در زمان خلافت مامون عباسی ، در سال ۱۹۹ هـ.ق بر علیه حکومت در کوفه قیام کردند و سپس بعد از سرکوبی قیام به مرو تبعید و در نهایت به دستور حاکم شهر نیشابور « نصر سیار» مقتول و به منظور عبرت پیروانش مانند جدش زید سوزانده شده است و به همین مناسبت کلمه « محروق » بر نامش اضافه گردید .
پس از شهادت ایشان ، علاقمندان به آل علی (علیه السلام) در زمان سلجوقیان بر مزار وی بنای مناسبی بنیان کردند که در حمله مغول ویران گردید .