امروز: جمعه، 28 مهر 1396

توریسم تراول

سایت گردشگری ایران و جهان

کتیبه خارک

اولین کتیبه هخامنشی با خط میخی از نوع مرجانی روز چهارشنبه 23 آبان سال 1386در پی احداث جاده ای توسط شرکت ملی نفت ایران در جزیره خارک واقع در استان بوشهر و از توابع شهرستان بوشهر از زیر خاک نمایان شد. کارشناسان در نخستین مطالعات خود روی این کتیبه، قدمت آن را به دوره هخامنشی تخمین زدند.
کتیبه خارک که متعلق به اواخر دوره هخامنشی و روی صخره ای مرجانی به ابعاد 85 در 116 نقر شده است ، در این کتیبه کلاً در پنج سطر و از شش واژه فارسی باستان استفاده شده که پنج واژه آن تاکنون ناشناخته بودند.در ترجمه این کتیبه آمده است: "(این) سرزمین خشک و بی‌آبی بود شادی و آسایش را آوردم.
به گفته وی بهنه می‌تواند اسم خاص و احتمالا از شاهان و یا حکامی باشد که دستوراتی در خصوص آبادی آن مکان داده است.
این اثر نخستین کتیبه سنگی یافت شده از نوع سنگ مرجان بود و به همین علت کتیبه‌ای منحصر به فرد به شمار می‌رفت.
خط میخی فارسی باستان حک شده بر روی این کتیبه بنا به نظر کارشناسان باستان شناسی ایران محکم‌ترین و مستند‌ترین سند تعلق خلیج فارس به ایران از زمان هخامنشیان بوده است.

کشتی رافائل

آدرس : استان بوشهر -  ساحل شهر بوشهر
رافائل نام یک کشتی است که داستانی غمگین و شنیدنی دارد
طرح کشتی‌های «میکل آنژ» و «رافائل» در سال ۱۹۵۸ میلادی کشیده شد ,قرار بود هنر تاریخی طراحی ایتالیایی‌ها با هنر و صنعت مهندسی کشتی سازی آن زمان ترکیب شود و دو شناور بزرگ را ایجاد کند.
در ابتدا طراحی‌ها دو کشتی را با بدنهٔ سیاه رنگ و دو دودکش بزرگ سفید نشان می‌داد. اما برخلاف دیدگاه سنتی کشتی سازان ایتالیایی، طراح این پروژه تصمیم به طراحی یک کشتی مدرن گرفت.
تیم طراحان دوباره دست به کار شدند و کشتی ای را با بدنهٔ سفید همراه با دو دودکش بزرگ مشبک به سرپرستی پروفسور "موتورینو" استاد دانشگاه پلی تکنیک تورینو طراحی کردند. طراحی غریب و بی سابقه‌ای شده بود.
در ۱۶ سپتامبر ۱۹۶۲ (یکشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۴۱) ابتدا کلید ساخت خواهر کوچکتر، کشتی میکل آنژ زده شد. پنج ماه بعد ساخت جفت بزرگتر این کشتی آغاز شد و رافائل نیز آغاز شد
سه سال بعد در ۱۹۶۵ (۱۳۴۴ خورشیدی) کشتی میکل آنژ به آب انداخته شد و سفر خود را میان بندر جنوا و نیویورک آغاز کرد.

شهر باستانی ریشهر

شهر باستانی ریشهر واقع در استان بوشهر و در ۸ کیلومترى جنوب شهر بوشهر و نزدیک ساحل واقع شده است.
ریشهر مربوط به عهد عیلام (هزارهٔ سوم تا هزارهٔ اول پیش از میلاد) است و شامل بقایاى دژ وسیع و ابنیهٔ عهد عیلام و ظروف سفالى رنگین و اشیاء مفرغى این دوره است.
شهر ماهشهر در زمان ساسانیان در سال حدود 231 میلادی در زمان اردشیر اول پدر شاپور اول بنا شد,نام اولیه‌ی او ریواردشیر بوده و سپس به ریشهر تبدیل شده است.
با توجه به اینکه محلی به نام ریشهر در استان بوشهر نیز وجود دارد ، برخی از مورخان دچار اشتباه شده اند و ریشهر (ماهشهر) و ریشهر (بوشهر) را اشتباه گرفته اند.
برخی ساخت این شهر باستانی را به زمان اردشیربابکان نسبت می‌دهند که "ریوارد اردشیر" یا "رام‌اردشیر" نام داشت و ری‌شهر خلاصه شده این نام است؛زیرا اردشیر در زمان حکومتش شهرهای متعددی برپا کرد. و این شهر نیز تجدید بنا شده "لیان" است. اما حمدالله مستوفی ساخت اولیه آن را به زمان لهراسب پادشاه اسطوره‌ای سلسله کیانی نسبت می‌دهد

جزیره خارک

جزیره خارک ، یا به قول جلال آل احمد، دُرّ یتیم خلیج فارس واقع در استان بوشهر در 46 کیلومتری غرب بوشهر واقع شده است. این جزیره مرجانی در خلیج فارس به طول و عرض تقریبی هشت در چهار کیلومتر است که از نظر تقسیمات کشوری تابع استان و شهرستان بوشهر است. این جزیره از فسیل‌ها و اندام‌های مرجان ها، دوکفه یی‌ها و دیگر جانداران دریایی که آمیخته با ذرات ماسه هستند، تشکیل شده و تنها لایه یی نازک از سطح جزیره که ضخامتی حدود بیست سانتیمتر تا پنج متر و چگالی حدود 5/1 دارد، دارای سختی بیشتر است. لایه‌های زیرین (که در برش‌های عمودی دیده می‌شوند) از بافتی نرم و رسوبی که در برابر جریان آب کم دوام هستند، ساخته شده است. در بسیاری از نواحی خارک، فرسایش آب و باد موجب از بین رفتن لایه‌های زیرین و سقوط و تلاشی لایه‌های مقاوم فوقانی که حامل آثار و نقوش باستانی هستند، شده است. این روند فرسایش هم اکنون هم در حال تغییر مختصات ناهمواری‌های جزیره است.

عمارت ملک بوشهر

عمارت ملک به صورت مجموعهٔ ساختمانى است در استان بوشهر که در پنج کیلومترى شهر بوشهر در کنار میدان بهمئى قرار گرفته است و مربوط به اواخر دوره قاجار است و در محله بهمنی جنوب شهرستان بوشهر، حاشیه خلیج بهمنی (خلیج فارس) واقع شده است.
عمارت قاجاری ملک متعلق به محمدمهدی ملک التجار یکی از ثروتمند‌ترین بازرگان جنوب ایران امروز بوده که برای سفر تفریحی و تجاری به کشور فرانسه رفته و در آنجا پس از دیدن کاخ یکی از وزرای قرن وسطی، نمونه ای از آن را در بوشهر ساخت. پس از آن، عمارت ملک توسط متجاوزان انگلیس اشغال و به یک مقر نظامی تبدیل شد.
مساحت زیربناى آن ۴۰۰ مترمربع است و از قسمت‌هاى مختلف که با یکدیگر ارتباط دارند، توسط معماران فرانسوى ساخته شده است.

عمارت دهدشتی ( عمارت روغنی )

آدرس : شهر بوشهر، خیابان انقلاب، ضلع شمال باختری مسجد امام و پشت بانک مسکن شعبه مرکزی است و از لحاظ واقع شدن در بافت قدیم در محله کوتی است.
عمارت دهدشتی (بوشهر)، واقع در بخش مرکزی شهرستان بندر بوشهر یکی از آثارهای تاریخی و از نقاط دیدنی استان بوشهر در جنوب ایران است.
«عمارت دهدشتی بوشهر» در خیابان انقلاب ودر ضلع شمال غربی مسجد امام و پشت بانک مسکن شعبه مرکزی قرار دارد، این بنا در بافت قدیم در محله کوتی شهر بوشهر واقع می‌باشد. این بنا در دورهٔ قاجاریه توسط حاج غلامحسین دهدشتی که تاجر روغن بوده احداث گردیده و به «عمارت دهدشتی» مشهور شده‌است. اسناد تجاری زیادی در این خانه پیدا شده که هم اکنون طبقه بندی شده و در سازمان میراث فرهنگی نگهداری می‌شوند. بعضی از اسناد به خط برجسته سیاق است و قدمت برخی از تمبرهای اسناد به ۲۰۰ سال پیش می‌رسد. این تمبرها مربوط به کشورهای بریتانیا، هندوستان، آلمان و نیز تمبرهای عصر قاجاریه است. این ساختمان به لحاظ معماری از اهمیت فوق العاده خاصی برخوردار بوده و چهار طبقه دارد. اکثر ساختمان‌های بافت قدیم بوشهر دو طبقه و تعداد انگشت شماری سه طبقه بوده‌اند. عمده مصالح تشکیل دهنده آن را گچ، سنگ‌های مرجانی، آهک، چوب ساج و (صندل) چندل تشکیل می‌دهند. پوشش سقف از چوب صندل است. سقف اتاق پذیرایی نقاشی رنگ و روغن شده که برگرفته از نقاشی اروپایی می‌باشد.

امامزاده عبدالمهیمن بوشهر

آدرس : بوشهر در نزدیکی ریشهر قدیم و باغ بهزاد
امامزاده عبدالمهیمن واقع در استان بوشهر مربوط به دوره قاجار است و در محله امامزاده واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۷ آذر ۱۳۷۷ با شمارهٔ ثبت ۲۱۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
در شهرستان بوشهر در نزدیکی ریشهر قدیم ، مقبره و زیارتگاهی وجود دارد که به نام امام زاده عبدالمهیمن معروف ‏است. عمارت این بنا بسیار قدیمی است و به کرات تعمیرات جدیدی در آن صورت گرفته است. ‏ ‏گنبد شلغمی شکل آن حکایت ازگنبد سازی دوران قاجاریه دارد. در ورودی آن از چوب ساخته شده است و سبک ‏ چوب سازی قدیمی نواحی خلیج فارس را به خوبی حفظ کرده است. آنچه بر لوحه رواق داخلی امام زاده نوشته شده ‏نشان می‌دهد: امام زاده عبدالمهیمن از اعقاب حضرت علی (ع) و سیدی فقیه و پاک سیرت بوده است و در سال ‏‏312‏‎ ‎‏هجری قمری در بوشهر فوت و مدفون شده است. ‏

گورستان شغاب

گورستان شغاب بوشهر ، قبرستانی تاریخی واقع در بخش مرکزی شهرستان بندر بوشهر یکی از آثارهای تاریخی و از نقاط دیدنی استان بوشهر در جنوب ایران است که در 3 کیلومتری جنوب شهر بوشهر - کنار پارک شغاب قرار دارد.
«گورستان شغاب بوشهر» این قبرستان در جنوب شهر بوشهر قرار دارد و اخیرا توسط اداره میراث فرهنگی کشف شده‌است.
در این قبرستان اسکلت اموات در داخل خمره‌های بزرگ و کوچک نخودی رنگ مدفون شده‌اند که روی برخی از خمره‌ها نوشته‌ای نیز نقش بسته‌است. اشیاء کشف شده دیگر این قبرستان که در خمره‌های بزرگ و کوچک قیراندود قرار گرفته‌اند مشتمل بر تابوت‌های سنگی مکعب شکل و مهره‌های عتیق تزیینی است. این قبرستان به عیلامی‌ها تعلق دارد.
محوطه‌ی «شغاب» در بوشهر به اواخر دوره‌ی اشکانی و دوره‌ی ساسانی تعلق دارد و یک گورستان نیز در آنجا کشف شده است. در این گورستان براساس دین زرتشت‌، اجساد را داخل صخره‌های سنگی، خمره‌، تابوت‌های سنگی یا سفالی قرار می‌دادند تا از آلوده شدن خاک جلوگیری شود.
پس از گذشت زمان و با متلاشی شدن اجساد، استخوان‌ها را همراه با آنچه همراه اجساد دفن شده بود، داخل استودانی می‌گذاشتند تا به این ترتیب، فضا برای دفن دیگر مردگان باز شود و گورستان بزرگ‌تر نشود.
این محوطه، اطلاعات بسیار ارزنده‌ای را می‌تواند از دین زرتشت در اختیار قرار دهد و حدود سال ۱۳۷۷ که در این محل کاوش باستان‌شناسی انجام شده است و از سال ۱۳۷۷ در فهرست آثار ملی ثبت گردیده است.