امروز: چهارشنبه، 11 اسفند 1395

توریسم تراول

سایت گردشگری ایران و جهان

امامزاده سلیمان

آدرس : استان بوشهر -  کنار جاده گناوه- دیلم - تل امامزاده، مرقد امامزاده سلیمان ابن‌علی
در کنار جاده گناوه- دیلم در محل تل امامزاده، مرقد امامزاده سلیمان ابن‌علی واقع شده است. این امامزاده گنبد عظیم کاشیکاری با قاعده بزرگ و سطح پلکانی و کاشیکاری به رنگ آبی تیره دارد که در بعضی نقاط آن کاشی‌های زرد و سفید نیز به کار رفته است. این امامزاده یک عمارت مستطیل شکل است. گنبد امامزاده و محل مقبره و رواق‌های متصل به آن در ضلع شرقی عمارت بنا شده‌اند. به سبک معمول در طرفین گنبد و محل مقبره یک اتاق بزرگ شبستان مانند و چند اتاق دیگر واقع شده است که کلاً جدید و فاقد تزئینات هستند.داخل حیاط، پلکانی به پای قاعده گنبد منتهی می‌شود.
گنبد دارای قاعده مدور به شعاع دو متر است. از اولین پله تا آخرین پله چهار متر و هفتاد و پنج سانتی‌متر است که به تناسب و به ترتیب از ارتفاع پلکان‌ها کاسته می‌شود.

بندر سیراف

یکی از قدیمیترین بنادر ایران بندر سیراف است که زمانی دارای رونق فراوانی بوده‌است. بندر سیراف تا سال ۸۷ بندر طاهری نامیده می‌شد.
این بندر بین بندر کنگان و بندر عسلویه در استان بوشهر واقع شده‌است و دارای معماری خاصی است.
این بندر بین دریا و کوه قرار گرفته و دارای تنها یک خیابان است. در بعضی جاها فاصله کوه تا دریا به ۳۰ متر هم نمی‌رسد به همین دلیل برخی خانه‌های مردم روی کوه بنا شده‌است.
مورخان میگویند سیراف بین قرن دوم تا پنجم هجری مرکز تجارت خلیج فارس بود و با کشورها و قاره‌های هند، آفریقا و چین ارتباط مستقیم و مستمر داشته است.
مورخین بسیاری درباره سیراف و مهارت دریانوردی مطالب فراوانی در کتاب ((البلدان الخلافه الشرقیه)) که در قرن سوم هجری نوشته شده آمده (( ناخدایان و بازرگانان سیرافی دائما در دریاها در حرکت بوده اند و بطوریکه به دریا انس و الفت داشته اند که بعضی از آنها تمام عمر خویش را در دریا می‌گذرانده اند.)) یا در کتاب اصطخری آمده(( به من گفتند که مردی از سیرافیان چنان به دریا انس داشت که او چهل سال پا از کشتی به زمین نگذاشته است و اگر تغییر یا تعمیر کشتی لازم شده در همان دریا عمل میکرده است.)). میتوان گفت که او همان سندباد بحری داستان‌های هزارو یکشب یا همان بابشاد سیرافی دریانوردی که نامش در بعضی از کتابهای موثق تاریخی آمده است.

روستای بنود

از مناطق دیدنی شهرستان عسلویه در استان بوشهر میتوان به طبیعت و آثار تاریخی روستای بندو و ساحل زیبای روستای بنود اشاره کرد.
این دو روستا از توابع بخش چاه مبارک میباشند که هر کدام از این روستاها، ویژگی‌های منحصر به فرد از لحاظ گردشگری و اماکن دیدنی دارند.
شغل بسیاری از مردم این دو روستا صیادی، کشاورزی و دامداری است ، ساحل زیبا، درختان و نخل‌ها، چشمه‌ها و آثار تاریخی از ویژگی‌های این دو روستا است.
روستای بنود در شش کیلومتری چاه مبارک واقع است و تا مجاورت خلیج فارس، منطقه‌ای بسیار مستعد برای صیادی، گردشگری و انجام ورزش‌های ساحلی است.روستای بنود در وحدت و برادری زبانزد همگان است و شیعه و سنی در کنار هم با آرامش و وصلت‌های خانوادگی زندگی می‌کنند.
این روستا از شمال به روستای سهو جنوبی، از غرب به فاصله یک کیلومتر به رشته کوه‌های زاگرس جنوبی و از مشرق به روستای برکه دکاء از روستاهای استان هرمزگان و از جنوب به بخش‌های پارسیان و کوشکنار از استان هرمزگان محدود می‌شود.

قلعه حصار

قلعه حصار قلعه‌ای تاریخی واقع در روستای حصار بخش امام حسن شهرستان دیلم از توابع استان بوشهر و حدود 110 سال قبل توسط آقاخان لیراوی حاکم دهستان لیراوی احداث شده است.
این قلعه یکی از آثارهای تاریخی و از نقاط دیدنی استان بوشهر در جنوب ایران است و بین سالهای ۱۲۹۵ تا۱۳۰۰ هجری قمری ساخته شده است
این ساختمان را آقاخان لیراوی به عنوان منزل شخصی و حصار نظامی استفاده می‌کرده
است و تا سال 1317 هجری شمسی همراه با عائله خود در این قلعه زندگی می‌کرد و از سال 1317 تا1319 که حکومت مرکزی او را به تهران احضار و بازداشت کرد، قلعه توسط احمدشاه خان و به نیابت از آقاخان نگهبانی و رتق و فتق امور آن انجام می‌گرفته است
مساحت قلعه 4000 متر مربع است ,چهار برج دارد که محل نگهبانی تفنگ چیان خارک بوده است. قلعه دارای 15 اتاق و یک حمام است که حمام دارای خزینه بوده و همیشه آب گرم داشته است.
پوشش سقف از بوریا و چوب بسیار محکمی به نام چندل جهت تیرپوش استفاده شده است.
اتاق‌ها از چوب ساج و از ملاطی محلی به نام چاری نیز استفاده شده است. در قسمت پایین ساختمان زیر زمین هایی درست شده که مخصوص مرغ و خروس و قسمتی مربوط به نگهداری گندم و جو برای سال آینده بوده است.

پارک ملی دیر - نخیلو

پارک ملی دیّر- نخیلو واقع در استان بوشهر در ۲۴ مایلی غرب بندر دیر قرار دارد و شامل جزایر نخیلو، تهمادون، ام الگرم و جنگل‌های حرای مل‌گنزه است
این پارک مکان مناسب و آرامی برای تخم گذاری پرندگان و لاک پشت‌ها در جزایر خلیج فارس است.
پارک ملی دریایی دیّر- نخیلو با ۲۰هزار هکتار مساحت به بهشت پرندگان معروف است.
این مناطق اوایل اردیبهشت میزبان گونه‌های پرستوی دریایی، فلامینگو، کاکایی، حواصیل و سلیم خرچنگ‌خوار است که تا اوایل شهریور می‌مانند و بعد از بزرگ شدن جوجه‌ها به شمال ایران و سیبری کوچ می‌کنند.
حاشیه جنوبی رودخانه مندیک چهارم منطقه را تشکیل می‌دهد و از مراتع و پوشش گیاهی گرامینه‌ها (گندمیان)، درختان کنار، کهور و گزستانها تشکیل شده است و محل زیست اصلی آهو است و گزستانها زیستگاه گراز می‌باشد. در زمستان‌ها مسیل‌ها برکه‌هایی بوجود می‌آورند که محل زمستان گذرانی پرندگان مهاجری مثل درنا است.
رودخانه زیبای مندتنها منبع آبی تامین آب شرب حیات وحش منطقه است و پرآب‌ترین رودخانه استان بوشهر . دهانه رودخانه مند و بسترهای حاشیه لجنی دریا و جزایر محل زیست پرندگانی چون فلامینگو و گیلانشاه است.

معبد کلات ( نیایشگاه مند - آتشکده مند )

در استان بوشهر و در شهرستان دشتی در دامنه کوه مند در فاصله 30 کیلومتری خورموج در جنوب روستای حیدری و غرب روستای وراوی و زایر عباسی و در ارتفاعات سنگی مشرف به بستر قدیمی رودخانه سیلابی، آثار حجاری‌هایی در دل صخره‌ای بلند وجود دارد که راه باریکی از سطح بستر رودخانه به سمت اولین مدخل آن در ارتفاع 60 متری کشیده شده است و با نام‌های معبد کلات ، نیایشگاه مند، آتشکده مند و آتشکده خورموج خوانده می‌شود. یک شاه نشین با یک سکوی میانی و یک سکوی افقی که در سمت راست شاه نشین قرار گرفته و یک اطاق قوسی با انحنای منظم که با سنگ و گچ و گل ساخته شده جالب توجه‌است. با توجه به وجود آثار آب انبار و بقایای درختانی از فاصله دویست متری پای کوه احتمال می‌رود در جلوی آتشکده میدانی وجود داشته و برای جلوگیری از نفوذ سیلاب‌های شدید در اطراف تپه، بندهای زیادی از سنگ و گچ ساخته بوده‌اند. بیش از نیم قرن پیش در جانب شمالی آتشکده و پشت کوه نیز آثار حفره‌ها و شاه نشین و درختانی وجود داشته‌است و از آنجا راهی به آتشکده منتهی می‌شده‌است که به مرور زمان بر اثر ریزش کوه آن آثار ازبین رفته‌اند. آتشکده از سه طبقه میانی یا اصلی، تحتانی و فوقانی تشکیل شده‌است که با هم ارتباط داشته و در عین ارتباط، نوع ساختمان هر یک با دیگری متفاوت بوده که گویا از هر یک از طبقات برای منظور خاصی استفاده می‌شده‌است.

کاروانسرای دالکی دشتستان

در گذشته جاده قدیمی شیراز- بوشهر از اهمیت ویژه و حیاتی برخوردار بوده است. این جاده از دشتستان ، کتل پیرزن، کتل ملو، کتل دختر دالکی و برازجان می‌گذشته است، در طول این جاده مهم چند کاروانسرا وجود داشته که عموما مربوط به دوره قاجارند و کاروانسرای دالکی یکی از مهمترین آنهاست. لازم به ذکر است تاریخ کاروانسراهای ایران به دوره هخامنشیان و راه شاهی بر می‌گردد.
فاصله این کاروانسرا تا بوشهر 95 کیلومتر است و تقریباً در میان دو کاروانسرای دیگر یعنی کاروانسرای بزرگ برازجان در دشت و کاروانسرای الحاق پل مشیر در منطقه کوهستانی در فاصله 15 کیلومتری شمال دالکی قرار گرفته است. طبیعی است که در راههای کوهستانی به دلیل صعوبت راه و وجود مخابرات، فاصله منازل کوتاه‌تر بوده است.
کاروانسرای دالکی (دشتستان)، واقع در شهر دالکی از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتستان یکی از آثارهای تاریخی و از نقاط دیدنی استان بوشهر در جنوب ایران است.
آثار زیبایی این کاروانسرا در ۲۳ کیلومتری شمال شهر برازجان و در کنار راه قدیمی شیراز به بوشهر و در وسط «شهر دالکی» بر جای مانده‌است، این بنا ازاواخر دورهٔ قاجاریه وجود دارد و به نام کاروانسرای «دالکی» معروف است.
عمده مصالح تشکیل دهنده آن قلوه سنگ‌های رودخانه‌ای و ملات گچ است. در چهار گوشه بیرونی کاروان سرا برج‌هایی قرار گرفته که به وسیله درگاه کوچکی به فضای داخلی کاروان ...مشاهده کامل متن سرا راه پیدا می‌کردند.

کوه پدری

کوه پدری در استان بوشهر و در 30 کیلومتری شمال شرق سیراف در حومه شهرستان جم در نیمه راه سیراف به جم قرار دارد.
محلی‌ها و ساکنان قدیمی دشتستان بزرگ به کوه جم، پوز یا پدری می‌گویند چون قله این کوه شبیه پوز است اما در کتاب اوستا از این منطقه به "ور جم کرد" نام برده می‌شود به همین دلیل نام جم نیز بر آن گذاشته شده است.
این منطقه با قرارگیری در ارتفاع ۷۰۰ متری از سطح دریا و در نزدیکی خلیج فارس، آب و هوای مطلوبی جهت پرورش گیاهان و درختان فراهم آورده است. اختلاف دمای هوا با کنار ساحل خلیج فارس که در برخی از روزهای سال تا ۱۰ درجه سانتیگراد می‌رسد و همچنین رطوبت ملایم آن، این منطقه را به یکی از خوش آب و هواترین مناطق جنوب ایران تبدیل نموده است.
یک پژوهشگر با استفاده از نام "پدری" که نام رسمی کوه و به معنی پارادایس یا بهشت اوستا است، واژه پردیس را برای آن انتخاب کرد به همین دلیل اکنون از واژه پردیس در کل کشور برای اماکن، مناطق حتی نام دختران نیز استفاده می‌شود.

کتیبه خارک

اولین کتیبه هخامنشی با خط میخی از نوع مرجانی روز چهارشنبه 23 آبان سال 1386در پی احداث جاده ای توسط شرکت ملی نفت ایران در جزیره خارک واقع در استان بوشهر و از توابع شهرستان بوشهر از زیر خاک نمایان شد. کارشناسان در نخستین مطالعات خود روی این کتیبه، قدمت آن را به دوره هخامنشی تخمین زدند.
کتیبه خارک که متعلق به اواخر دوره هخامنشی و روی صخره ای مرجانی به ابعاد 85 در 116 نقر شده است ، در این کتیبه کلاً در پنج سطر و از شش واژه فارسی باستان استفاده شده که پنج واژه آن تاکنون ناشناخته بودند.در ترجمه این کتیبه آمده است: "(این) سرزمین خشک و بی‌آبی بود شادی و آسایش را آوردم.
به گفته وی بهنه می‌تواند اسم خاص و احتمالا از شاهان و یا حکامی باشد که دستوراتی در خصوص آبادی آن مکان داده است.
این اثر نخستین کتیبه سنگی یافت شده از نوع سنگ مرجان بود و به همین علت کتیبه‌ای منحصر به فرد به شمار می‌رفت.
خط میخی فارسی باستان حک شده بر روی این کتیبه بنا به نظر کارشناسان باستان شناسی ایران محکم‌ترین و مستند‌ترین سند تعلق خلیج فارس به ایران از زمان هخامنشیان بوده است.

کشتی رافائل

آدرس : استان بوشهر -  ساحل شهر بوشهر
رافائل نام یک کشتی است که داستانی غمگین و شنیدنی دارد
طرح کشتی‌های «میکل آنژ» و «رافائل» در سال ۱۹۵۸ میلادی کشیده شد ,قرار بود هنر تاریخی طراحی ایتالیایی‌ها با هنر و صنعت مهندسی کشتی سازی آن زمان ترکیب شود و دو شناور بزرگ را ایجاد کند.
در ابتدا طراحی‌ها دو کشتی را با بدنهٔ سیاه رنگ و دو دودکش بزرگ سفید نشان می‌داد. اما برخلاف دیدگاه سنتی کشتی سازان ایتالیایی، طراح این پروژه تصمیم به طراحی یک کشتی مدرن گرفت.
تیم طراحان دوباره دست به کار شدند و کشتی ای را با بدنهٔ سفید همراه با دو دودکش بزرگ مشبک به سرپرستی پروفسور "موتورینو" استاد دانشگاه پلی تکنیک تورینو طراحی کردند. طراحی غریب و بی سابقه‌ای شده بود.
در ۱۶ سپتامبر ۱۹۶۲ (یکشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۴۱) ابتدا کلید ساخت خواهر کوچکتر، کشتی میکل آنژ زده شد. پنج ماه بعد ساخت جفت بزرگتر این کشتی آغاز شد و رافائل نیز آغاز شد
سه سال بعد در ۱۹۶۵ (۱۳۴۴ خورشیدی) کشتی میکل آنژ به آب انداخته شد و سفر خود را میان بندر جنوا و نیویورک آغاز کرد.